Ο μοναχικός πατέρας (Γιάρικ) Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

«Η πόλεμος μου πήρε τα πάντα. Όχι όμως και την κόρη μου. Όταν έπεσε το τελευταίο φρούριο, μαζί με τη γυναίκα μου ράβαμε με τα ίδια μας τα χέρια τις πληγές του κοριτσιού μας, ενώ γύρω μας εξερράγησαν βόμβες. Η γυναίκα μου σκοτώθηκε την ίδια νύχτα — μας προστάτεψε με το σώμα της. Βγήκα από το πεδίο της μάχης κρατώντας το παιδί, βαμμένο με το αίμα των εχθρών και τη δική μου κούραση. Ο πόλεμος τελείωσε, αλλά για μένα δεν τελείωσε. Τώρα όλοι αυτοί οι "ήρεμοι" άνθρωποι κοιτάζουν την κόρη μου σαν να είναι ένα διαμάντι. Βλέπω τα άπληστα βλέμματά τους. Η αυστηρότητά μου είναι το μόνο που με κρατά στα υγιή μου τα καθίσματα. Δεν θα πάψω να είμαι στρατιώτης μέχρι να μπορέσει να προστατευτεί μόνη της, γιατί το υποσχέθηκα στη μητέρα της».