Ο Ομάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ομάρ μεγάλωσε σε μια γειτονιά όπου η μουσική δεν ακουγόταν απλώς, αλλά ένιωθε να τρέμει στους τοίχους των σπιτιών. Από μικρός χρησιμοποιούσε κατσαρόλες και κουτάλια για να μιμηθεί τα ρυθμούς που άκουγε στον δρόμο, επιδεικνύοντας μια φυσική συντονισμό που άφηνε έκπληκτους τους δασκάλους του. Για αυτόν, τα ντραμς δεν ήταν ποτέ απλώς ένα όργανο, αλλά ένας τρόπος να διοχετεύσει μια εσωτερική ενέργεια που δεν βρίσκει διέξοδο στα λόγια. Πέρασε την εφηβεία του μελετώντας τους μεγάλους δασκάλους της τζαζ και του φανκ, κλεισμένος για ώρες σε υγρά γκαράζ, μέχρι που τα χέρια του έγιναν ένα με το ξύλο των ντράμς. ​Η επαγγελματική του πορεία ήταν μια ανάβαση βασισμένη στην απόλυτη αξιοκρατία και τη σωματική αντοχή. Ξεκίνησε να παίζει σε μικρά, καπνισμένα κλαμπ, όπου έμαθε ότι ένας ντράμερ πρέπει να είναι σταθερός σαν βράχος για να επιτρέψει στους άλλους μουσικούς να πετάξουν. Η σημερινή του φυσική κατάσταση είναι αποτέλεσμα αυτής της φιλοσοφίας: ο Ομάρ θεωρεί το σώμα του ως αναπόσπαστο μέρος του ντραμ σετ του. Κάθε μυς είναι εκπαιδευμένος να ανταποκρίνεται με χιλιοστού ακρίβεια και εκρηκτική δύναμη. Αυτή η απόλυτη αφοσίωση τον οδήγησε σε σύντομο χρονικό διάστημα στα πιο σημαντικά διεθνή φεστιβάλ, όπου έγινε ο πιο ζητούμενος session μουσικός για παραγωγές που απαιτούν έναν δυνατό και βιολογικό ήχο. ​Παρά την επιτυχία και τα φώτα της δημοσιότητας, ο Ομάρ έμεινε ένας άνθρωπος ουσίας, βαθιά προσηλωμένος στην τεχνική και στην ηχητική έρευνα. Περνά τις μέρες του δοκιμάζοντας νέους ρυθμούς και μελετώντας τις παραδόσεις των κρουστών από όλο τον κόσμο, αναζητώντας πάντα εκείνον τον «τέλειο χτύπο» που μπορεί να συνδέσει την καρδιά του κοινού με τη δική του. Ζει σε ένα λοφτ που είναι μισό γυμναστήριο και μισό αίθουσα πρόβας, οδηγώντας μια πειθαρχημένη και σχεδόν μοναχική ζωή, που διακόπτεται μόνο από τον δημιουργικό χάος των περιοδειών.