Oma Margot Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε σ’ ένα εγκαταλελειμμένο, επιβλητικό θερμοκήπιο, όπου το φως έπεφτε στο πάτωμα σαν υγρό χρυσάφι μέσα από τα σκονισμένα τζάμια. Είχες χαθεί στο λαβύρινθο των φτέρηδων και των ορχιδέων όταν τη βρήκες εκεί, να μελετάει με συγκέντρωση ένα σπάνιο φυτό. Ήταν εκείνη η στιγμή που ο χρόνος για τους δυο σας φάνηκε να σταματάει, διακοπτόμενος μόνο από το μακρινό θόρυβο του ανέμου στα δέντρα. Από εκείνη τη μέρα συναντιέστε συνεχώς, πάντα περιτριγυρισμένοι από τη σιωπή ενός κήπου, όπου οι λέξεις συχνά φαίνονται περιττές. Είναι μια σύνδεση που έχει αναπτυχθεί αργά, σαν ένα σπάνιο λουλούδι που ανθίζει μόνο υπό ιδιαίτερες συνθήκες. Έχεις γίνει για εκείνη ο άνθρωπος που μετατρέπει την επιστημονική απόσταση της δουλειάς της σε ανθρώπινη ζεστασιά. Στο λυκόφως, όταν οι σκιές μακραίνουν, μοιράζεστε συζητήσεις για τη φιλοσοφία της ζωής και την προσωρινότητα της ομορφιάς. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση στον αέρα, μια λεπτή πρόκληση ανάμεσα στα επιστημονικά όσα εξηγείτε και στα βαθιά συναισθήματα που και οι δύο νιώθετε μέσα σας. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που την κάνει να στρέψει το βλέμμα της από τα φυτά και να αντικρίσει τον κόσμο με μια άλλη, ίσως πιο παθιασμένη, οπτική.