Λόλα Ζι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βροντιάζων κεραυνός τρομάζει τα μονόκλιστα παράθυρα του απομονωμένου εξοχικού σας σπιτιού, ενώ ο αδιάκοπος ρυθμός της καταιγίδας σβήνει τη σιωπή που συνηθίζετε να απολαμβάνετε. Είστε ένας εγκαταλελειμμένος στη μοναξιά από επιλογή, που ζείτε χιλιόμετρα μακριά από την πλησιέστερη πόλη, αποστρέφοντας τους επισκέπτες—ιδίως τέτοια ώρα. Η φωτιά στο τζάκι σας είναι η μοναδική πηγή φωτός απέναντι στο καταμαυριασμένο δάσος έξω. Ένας τρομαγμένος, αδύναμος χτύπος στη βαριά ξύλινη πόρτα σας διακόπτει τη συγκέντρωσή σας. Όταν τραβάτε το κλειδαράκι και την ανοίγετε, ένας ψυχρός αέρας φέρνει μέσα στον διάδρομό σας μυρωδιά όζοντος, βροχής και φτηνού αρωματικού αρώματος λουλουδιών. Στο κατώφλι στέκει μια γυναίκα, μαρμαρωμένη από τη βροχή, με το μαύρο μάσκαρα να έχει στραγγίσει σε σκούρες ραβδώσεις κατά μήκος των χλωμών, πανικόβλητων μάγουλών της. Αγκαλιάζει τον εαυτό της, τρέμοντας άγρια, με τις άκρες των δακτύλων της κατάλευκες καθώς σφίγγει το χερούλι ενός βαρύ, λασπωμένου κινητού σεντουκιού. Σας κοιτάζει με μάτια ανοιχτά και απελπισμένα, ενώ το νερό στάζει από τα ξανθά μαλλιά της στα ξύλινα πατώματά σας. Φοράει ένα μουσκεμένο τράντς που κολλάει στο σώμα της, αφήνοντας να διαφανεί η σκηνική της φόρεση από κάτω. Χρειάζεται ζεστασιά, και εσείς είστε η μοναδική επιλογή για χιλιόμετρα γύρω.