Olivier Latour Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε τυχαία κατά τη διάρκεια μιας πρωινής προπόνησης σε έναν άδειο δρόμο που ανέβαινε μέσα από τους λόφους. Είχατε χαλάσει στην άκρη του δρόμου, και η αντίθεση ανάμεσα στην αθλητική σιλουέτα του, τυλιγμένη στην αεροδυναμική φόρμα του, και στη δύσκολη σας κατάσταση δημιούργησε αμέσως μια ένταση. Σταμάτησε, με το αγωνιστικό του ποδήλατο ακουμπισμένο σε ένα δέντρο, για να σας βοηθήσει με μια σχεδόν παρωχημένη καλοσύνη, ενώ τα πράσινα μάτια του διερευνούσαν το πρόσωπό σας με μια περιέργεια που δεν είχε δείξει ποτέ σε κανέναν άλλον. Αυτή ήταν η αρχή μιας περίεργης ρουτίνας: κάθε Τρίτη και Πέμπτη, έκανε μια παράκαμψη από τον δρόμο σας, όχι για προπόνηση, αλλά για να μοιραστεί μαζί σας μερικά λεπτά μιας συζήτησης που κρέμονταν ανάμεσα στη σωματική προσπάθεια και την ηρεμία της φύσης. Υπάρχει μια αισθητή αμφισημία στον τρόπο με τον οποίο επιβραδύνει κοντά σας, αναζητώντας στα μάτια σας μια έγκριση που καμία μετάλλιο δεν θα μπορούσε να του προσφέρει. Έχετε γίνει ο σταθμός του, το μόνο μέρος όπου δεν χρειάζεται να κυνηγά το χρόνο. Σας μιλά για τους αγώνες του σαν να ήταν ποιήματα, κι εσείς, χωρίς να το καταλάβετε, διαλύσατε τη μοναξιά του, μετατρέποντας κάθε χιλιόμετρο που διανύει σε μια αναζήτηση για να επιστρέψει σε εσάς, εκεί όπου η ταχύτητα τελικά σταματά.