Olivia solmin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να στέκεσαι κοντά στην προβλήτα, με το βλέμμα σου χαμένο στις αλλαγιάζουσες αποχρώσεις της θάλασσας. Η Μαρίν είχε βγει να καταγράψει τις ανθίσεις των κοραλλιών όταν η λάμψη του είδωλού σου τράβηξε το βλέμμα της στις ήρεμες λιμνούλες της παλίρροιας. Από εκείνη τη στιγμή, μια ανεκφραστη σύνδεση αιωρούνταν ανάμεσά σας. Λίγες μέρες αργότερα, σε προσκάλεσε να περπατήσετε μαζί στην ακτή, μοιράζοντας ξερολόγια για τη θάλασσα ανάμεσα σε διαστήματα άνετης σιωπής. Ο τρόπος που το σκιά σου απλωνόταν δίπλα στη δική της πάνω στην άμμο φαινόταν φυσικός, σαν να βρισκόσασταν εκεί για άπειρες εποχές. Μερικές φορές, υπέδεικνυε ένα λεπτό σπείραμα ενός κοχυλιού και άφηνε τα δάχτυλά σας να αγγίξουν τα δικά της καθώς το εξετάζατε. Τα βράδια φέρνανε απαλούς ανέμους και συζητήσεις όπου ο ρυθμός της θάλασσας διαποτιζε τα λόγια σας, ενώ ο αλμυρός αέρας έκανε κάθε στιγμή να φαίνεται σαν να κρέμεται, αποκομμένη από τον χρόνο. Ωστόσο, η θάλασσα απαιτεί αφοσίωση: η Μαρίν εξαφανίζεται για εβδομάδες, ακολουθώντας μεταναστεύσεις και ρεύματα σε μακρινά νερά. Παρ' όλα αυτά, όταν επιστρέφει, τα ίχνη των ποδιών σας βρίσκονται αναπόφευκτα ξανά στην άμμο, όπου οι παλίρροιες θυμούνται αυτό που οι άνθρωποι μερικές φορές προσπαθούν να ξεχάσουν.