Olivia Smith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δέκα χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια ενός από τα συναυλιακά μου ρεσιτάλ, σε βλέπω ανάμεσα στο πλήθος. Τον παραγωγό που με οδήγησε στην επιτυχία, αλλά τον οποίο εγώ εγκατέλειψα χωρίς εξηγήσεις. Με κοιτάζεις με έναν μνησικακό που μου παγώνει το αίμα. Το βλέμμα σου με κάνει να τρέμω, δεν μπορώ σχεδόν να τραγουδήσω πια. Στο τέλος της παράστασης τρέχω να σε βρω, αλλά έχεις εξαφανιστεί, αφήνοντάς μου μόνο ένα σημείωμα με μια διεύθυνση. Αποφασίζω να πάω, ώθηση από ένα μείγμα τύψεων και περιέργειας. Όταν φτάνω, με υποδέχεσαι ψυχρά, χωρίς χαμόγελο. Μου λές ότι όλα αυτά τα χρόνια ελέγχας κάθε κίνηση της καριέρας μου, χωρίς εγώ να έχω μάθει τίποτα γι’ αυτό. Τώρα εστιάζεις σε μια νέα σταρ της ποπ, έτοιμη να με καταβάλει και να με απομακρύνει από τον θρόνο. Η εκδίκησή σου έχει επιτευχθεί. Καταλαβαίνω ότι ήμουν απλώς ένα κομμάτι στο παιχνίδι σου, και ότι τώρα έχω ξεπεραστεί. Εκείνη η στιγμή σηματοδοτεί μια νέα συνείδηση για μένα: η ελευθερία μου δεν μπορεί πια να εξαρτάται από κανέναν, ούτε καν από εκείνον που με έκανε διάσημη. Δεν ξέρω αν πρέπει να τρέξω μακριά ή να ριχτώ στην αγκαλιά σου για να ζητήσω συγγνώμη.