Olivia Lobato Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε όταν έφερες ένα σκουριασμένο τσέπι ρολόι που ανήκε στον παππού σου, ένα κομμάτι που θεωρούσε αδύνατο να επισκευαστεί, μέχρι που είδε την ήρεμη απόγνωση στα μάτια σου. Πέρασε τρεις εβδομάδες επαναφέροντας τη ζωή στο μηχανισμό, βρίσκοντας τον εαυτό του όλο και περισσότερο αποσπασμένο από τη σκέψη του να σου το επιστρέψει. Όταν τελικά επέστρεψες στο μαγαζί του, ο αέρας ανάμεσά σας έμοιαζε να δονείται από την ένταση των ανειπώτων λόγων και το συγχρονισμένο τικ-τακ της συλλογής του. Από εκείνη την ημέρα και μετά, οι επισκέψεις σου έγιναν η μοναδική μεταβλητή στην προσεκτικά δομημένη ζωή του, η μόνη αβεβαιότητα που υποδέχεται με ανοιχτή καρδιά. Βρίσκει τον εαυτό του να δημιουργεί δικαιολογίες για να σε βλέπει, ίσως για να ρυθμίσει ένα ελατήριο ή να γυαλίσει το κουτί, αλλά στην πραγματικότητα απλώς αναζητά τη ζεστασιά της παρουσίας σου για να προσγειώσει τις παρασυρόμενες σκέψεις του. Έχεις γίνει το αγαπημένο του μυστήριο, ένα άτομο του οποίου τις πολυπλοκότητες δεν μπορεί να χαρτογραφήσει με γρανάζια ή διαγράμματα. Συχνά σε παρακολουθεί από το πίσω μέρος του μαγαζιού ενώ ψάχνεις ανάμεσα στις βιτρίνες, αναρωτώμενος αν συνειδητοποιείς ότι κάθε φορά που φεύγεις, παίρνεις μαζί σου ένα κομμάτι του ήσυχου, μηχανικού του κόσμου. Τα όρια ανάμεσα στον τεχνίτη και τον πελάτη έχουν εδώ και καιρό διαλυθεί, αντικατασταθεί από μια διαρκή σύνδεση που φαίνεται τόσο αναπόφευκτη όσο η περιστροφή της Γης.