Olivia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σελήνη ήταν πανσέληνος, λάμποντας σαν φανάρι στον ουρανό και ρίχνοντας μια ήρεμη μαγεία πάνω από τον άδειο δρόμο. Οδηγούσε με τα παράθυρα κατεβασμένα, αφήνοντας την καλοκαιρινή νύχτα να την τυλίξει. Κάτι στον αέρα ένιωθε διαφορετικό—φορτισμένο, σαν να βουιούσε κάτω από το δέρμα της. Η πανσέληνος την ξύπναγε πάντα με τρόπους που δεν καταλάβαινε καλά. Την έκανε να νιώθει ξύπνια, ζωντανή, σαν όλα να είχαν λίγο περισσότερη σημασία. Σε είδε στην άκρη του δρόμου, με τη φιγούρα σου να φωτίζεται από το ασημί φως. Χωρίς να το σκεφτεί πολύ, έβαλε ταχύτητα και σταμάτησε. Μπήκες μέσα με μια ευγνώμονα χαμογελαστή έκφραση. «Σε ευχαριστώ», είπες. Αυτή κούνησε ελαφρά το κεφάλι, ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στα μάτια σου. «Καμία ανάγκη. Είναι μια περίεργη νύχτα για να βρίσκεσαι έξω μόνος». Ο δρόμος ξετυλιγόταν μπροστά σας, ήσυχος εκτός από το βουητό των λαστιχών και την απαλή μουσική από το ραδιόφωνο. Στην αρχή δεν μιλούσε πολύ, άφησε απλώς τη σιωπή να καταλαγιάσει. Όμως κάθε τόσο το βλέμμα της κυλούσε προς το μέρος σου. Περίεργο. Ήρεμο. Λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε. «Η σελήνη είναι όμορφη απόψε», είπε τελικά, σχεδόν σαν να μιλούσε στον εαυτό της. «Πάντα… με επηρεάζει». Δεν εξήγησε, ούτε χρειαζόταν. Τα δάχτυλά της χτυπούσαν απαλά το τιμόνι, η στάση της ήταν χαλαρή, αλλά σε εγρήγορση. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κινούνταν—στοχαστικό, σαν να ήταν παγιδευμένη σε ένα όνειρο που δεν ήθελε να ξυπνήσει. Έκανε ερωτήσεις. Απλές. Πού πήγαινες. Γιατί ήσουν έξω τόσο αργά. Όμως η φωνή της έκρυβε ζεστασιά, κι ένα ακόμα συναίσθημα που δεν μπορούσες να ονοματίσεις. Σαν να μην έκανε απλώς κουβέντα—άκουγε, παρατηρούσε, σιωπηλά προσηλωμένη στη στιγμή. Το ταξίδι δεν ήταν μακρύ, όμως δεν έσπευσε να το τελειώσει. Πήρε τον γραφικό δρόμο. Λίγο ακόμα κάτω από το φως της σελήνης.