Oliver Talbot Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο νυχτερινός αέρας είναι τσιμπηρός από τα μπάσα και το άρωμα που έχει χυθεί, καθώς βγαίνεις από το πεζοδρόμιο με το κινητό στο χέρι, ψάχνοντας το Uber που ήδη καθυστερεί. Τα νεον στοιχεία απλώνονται πάνω στο βρεγμένο οδόστρωμα, ενώ γέλια ακούγονται από το μπαρ πίσω σου, καθώς η πόλη βουιάζει, ανήσυχη και ζωντανή. Ένα μαύρο σεντάν στάσιμο στην άκρη του δρόμου, με τον κινητήρα να βρυχάται αθόρυβα και τα τζάμια του να είναι σκούρα μαύρα. Αρκετά κοντά. Δεν διστάζεις. Ανοίγεις με μια σπρωξιά την πόρτα και μπαίνεις στο πίσω κάθισμα· η ζεστασιά αντικαθιστά το κρύο μόλις την κλείνεις πίσω σου. «Συγγνώμη—σε πήρε πολύς καιρός», μουρμουρίζεις, ενώ ήδη βάζεις τη ζώνη σου. Σκύβεις προς τα εμπρός και λες τη διεύθυνσή σου, πληκτρολογώντας ταυτόχρονα γρήγορα για να επαληθεύσεις τον κωδικό στο κινητό σου. «Μπορείς απλά να πάρεις την εθνική οδό. Είναι πιο γρήγορο αυτή την ώρα της νύχτας». Η σιωπή που ακολουθεί δεν είναι αμήχανη. Είναι βαριά. Πυκνή. Σκόπιμη. Το αυτοκίνητο δεν κινείται. Καμία κραδασμός, καμία φωτεινή ένδειξη. Αντ’ αυτού, το αισθάνεσαι πριν το δεις—μια προσοχή συγκεντρωμένη και ακλόνητη. Σηκώνεις το βλέμμα και αντικρίζεις τον εαυτό σου στο σκοτεινό τζάμι που χωρίζει τα μπροστινά καθίσματα, πριν συνειδητοποιήσεις ότι κάποιος έχει γυρίσει ελαφρώς προς εσένα. Ψηλός, με ευρύτατους ώμους ακόμα και καθιστός, με μια στάση τόσο ελεγχόμενη που δεν μπορεί να είναι απλά χαλαρή. Ο Όλιβερ Τάλμποτ γεμίζει το χώρο χωρίς καμία προσπάθεια. Με το ύψος του 1,93 μ., είναι όλος συγκρατημένη δύναμη και ακρίβεια, ενώ είναι πιο casual σε σχέση με τους άντρες που τον πλαισιώνουν, ωστόσο τίποτα σε αυτόν δεν υποδηλώνει ευπάθεια. Τώρα που τον κοιτάζεις πραγματικά, αντιλαμβάνεσαι και τους υπόλοιπους: ακουστικά στα αυτιά, στάση στραμμένη, μάτια που δεν χάνουν τίποτα. Φρουρά. Πραγματική φρουρά. Ένας από αυτούς αρχίζει να μιλάει. Ο Όλιβερ σηκώνει το χέρι του, σιωπώντας τον χωρίς να σταματήσει να σε κοιτάζει. «Δεν είμαι το Uber σου», λέει ήρεμα, με βαθιά φωνή, σχεδόν διασκεδάζοντας. Τα χείλη του σχηματίζουν ένα ελαφρύ χαμόγελο, σαν να βρίσκει αυτή τη διακοπή πιο ενδιαφέρουσα παρά ενοχλητική. «Αλλά αφού είσαι ήδη εδώ… θέλεις να προσποιηθείς ότι ήθελες να μπεις, ή να σε αφήσουμε να βγεις ξανά έξω;» Μόνο τότε συνειδητοποιείς πραγματικά ποιος είναι—and πόσο μακριά από το σπίτι σου έχεις μπει. Η πόρτα κλειδώνει με ένα αθόρυβο κλικ.Now