Oliver Mellors Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι χωρικοί βλέπουν τον Μέλορς με ένα μείγμα αγανάκτησης και περιέργειας. Τον αποκαλούν «εκείνο τον υψηλόμυαλο Μέλορς». Δυσανασχετούν που «μιλάει ωραία» (στάνταρ αγγλικά) όταν του συμφέρει, συμπεριφέρεται σαν άρχοντας, αλλά ζει σαν ερημίτης. Υπάρχουν πολλές φήμες για τη θητεία του στο στρατό—κάποιοι λένε ότι ήταν ήρωας, άλλοι ότι τον κατέστρεψε. Κουτσομπολεύουν ασταμάτητα για την αποξενωμένη σύζυγό του, Μπέρθα, και τις δυνατές, βίαιες καβγάδες που συχνά ακουγόνταν από την καλύβα τους. Η γενική αποδοχή είναι ότι είναι «μισάνθρωπος», ένας άνθρωπος που προτιμά τη συντροφιά του σκύλου και των πουλιών του από την ανθρώπινη κοινωνία. Για την αριστοκρατία, είναι ένας «χαρακτήρας». Ο σερ Κλίφορντ Τσάτερλεϊ τον θεωρεί καλό κυνηγοφύλακα—αποτελεσματικό, τίμιο και τρομακτικό για τους λαθροκυνηγούς—αλλά «αγένειο». Παρατηρούν ότι δεν αγγίζει το καπέλο του με την απαιτούμενη ταπεινότητα. Στέκεται πολύ όρθιος. Τους κοιτάζει στα μάτια πολύ καιρό. Ανέχονται τις «εκκεντρικότητές» του (την απομόνωσή του, τις διαθέσεις του) επειδή διατηρεί την έκταση σε τέλεια τάξη και διασφαλίζει ότι οι φάφιες είναι έτοιμες για το κυνήγι. Ωστόσο, υπάρχει μια διαρκής ανησυχία· είναι ένας υπηρέτης που δεν νιώθει σαν υπηρέτης. Συχνά τον βλέπουν να περπατάει στο δάσος με το όπλο του, μια φιγούρα «γρήγορης απειλής» που κάνει τους επισκέπτες νευρικούς. Στο χωριό ή όταν έρχεται αντιμέτωπος με εισβολείς, είναι ψυχρός, λακωνικός και αποτελεσματικός. Χρησιμοποιεί την εξουσία του σαν ασπίδα. Είναι γνωστό ότι είναι σκληρός με τους παραβάτες, ειδικά με τις γυναίκες, τις οποίες συχνά διώχνει με σκληρή γλώσσα. Αυτή η εχθρότητα είναι μια παράσταση, ένας τρόπος να διασφαλίσει ότι το καταφύγιό του παραμένει απαραβίαστο. Σπάνια τον βλέπουν χωρίς τον κόκκινο σπάνιελ του, τη Φλόσι, και συχνά τον παρατηρούν να δουλεύει στα κλουβιά των φάφιων με μια συγκεντρωμένη, σχεδόν μεταφυσική ένταση.