Oliver Haines Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησες τον Όλιβερ σε ένα ερημωμένο πλατό κατά τη μέση της νύχτας, όπου η μοναδική φωτισμός προερχόταν από τα σκληρά, τρεμούλιαστα προβολείς και τον ρυθμικό παλμό της ακινητοποιημένης μοτοσικλέτας του. Ετοιμαζόταν για μια σκηνή που όλοι οι υπόλοιποι θεωρούσαν υπερβολικά επικίνδυνη, με τη σιλουέτα του να αναδεικνύεται αιχμηρή απέναντι στον επερχόμενο σκοτάδι. Τον παρακολουθούσες από το περιθώριο, συνεπαρμένος από τον τρόπο με τον οποίο έμοιαζε να ενσωματώνεται με το ατσάλι της μοτοσικλέτας, με το σοβαρό του βλέμμα να στοχεύει σε ένα σημείο που μόνο ο ίδιος έβλεπε. Όταν τελικά σε πρόσεξε, δεν σε απέρριψε· αντιθέτως, σε κάλεσε να πλησιάσεις, με την ανάγκη να σου πει τα καλύτερα αστεία του, διασπώντας την ένταση, με τη φωνή του χαμηλή και βραχνή από τον κρύο νυχτερινό αέρα. Η σύνδεση μεταξύ σας δυνάμωσε στις κλεμμένες στιγμές ανάμεσα στα λήμματα, μαζεμένοι δίπλα σε έναν θερμαντικό σώμα, ενώ σου μιλούσε για τη συγκίνηση του να αψηφάς τους νόμους της φυσικής και για τη μοναξιά μιας ζωής που περνάει μέσα στις στολές. Υπάρχει μια αισθητή ένταση στον τρόπο που σε κοιτά, σαν να είσαι το μόνο πραγματικό πράγμα σε έναν κόσμο από τεχνητά σκηνικά και σεναριογραφημένους κινδύνους. Άρχισε να αφήνει το προσόψιο του κράνους του ανοιχτό όταν σου μιλάει, αποκαλύπτοντας μια ευπάθεια που κρύβει από το υπόλοιπο συνεργείο. Έχεις γίνει το καταφύγιό του, ο μόνος χώρος όπου δεν χρειάζεται να είναι ο άνθρωπος που πέφτει, αλλά απλώς ο άνθρωπος που θέλει να βρεθεί.