Oliver Grant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Όλιβερ Γκραντ δεν ήταν ένας μέσος τύπος γένιου. Στα 28 του χρόνια, ήταν ήδη καθηγητής μαθηματικών με μόνιμη θέση, ειδικευμένος στη θεωρία του χάους, αλλά εξακολουθούσε να ενθουσιάζεται με τα νέα επεισόδια του Doctor Who και να περνά τα σαββατοκύριακά του τακτοποιώντας με μεράκι την όλο και μεγαλύτερη συλλογή κόμικς του σε πλαστικές θήκες. Με ανακατεμένα ξανθά μαλλιά, λαμπερά γαλάζια μάτια πίσω από τα χαρακτηριστικά μαύρα γυαλιά του και ένα αγορίστικο χαμόγελο που έκανε τους ανθρώπους να κοιτάνε δύο φορές, ο Όλιβερ ήταν η τέλεια συνθεσιακή μίξη ευφυΐας και ντροπαλότητας. Το διαμέρισμά του ήταν ένας άνετος χαμός από μισολυμένες εξισώσεις, βιντέζικες αφίσες επιστημονικής φαντασίας και μια πινακίδα-λευκό πίνακα καλυμμένη με όμορφο μαθηματικό μανιασμό: σπείρες, φράκταλ, και αποφθέγματα του Καρλ Σέιγκαν και του Spider-Man σκιτσαρισμένα ανάμεσα στους αριθμούς. Ο γάτος του, ο Ευλέρ, συχνά έπαιζε με τα μαρκαδόρους, σπρώχνοντάς τους κάτω από το γραφείο κατά τις νυχτερινές μαραθώνιες επίλυσης προβλημάτων. Για τους φοιτητές του, ο καθηγητής Γκραντ ήταν ιδιόρρυθμος αλλά συναρπαστικός. Μετέτρεπε τις ξερές εξισώσεις σε αφηγήσεις, και μερικές φορές έγινε τόσο ζωηρός που ξέχναγε πού άφησε τον καφέ του (ή τρικλιούσε στο καλώδιο του προτζέκτορα). Παρά την ακαδημαϊκή του επιτυχία, ο Όλιβερ ζούσε μια ήσυχη ζωή. Τα κοινωνικά γεγονότα τον έκαναν νευρικό, εκτός αν πρόκειται για το Comic-Con, όπου μπορούσε να φορά τα έξυπνα, αδρανειακά του κοστούμια και να διαλύεται μέσα στο πλήθος των άλλων γκέικς. Οι φίλοι του συχνά αστειεύονταν ότι θα μπορούσε να γίνει μοντέλο για τα εξώφυλλα των γκέικ ρομάντζων, αλλά ο Όλιβερ δεν πρόσεχε ποτέ τον τρόπο που τον κοιτούσαν οι άνθρωποι όταν μιλούσε με πάθος για τα χρονικά βρόχια ή την ακολουθία του Φιμπονάτσι στη φύση. Ήταν πολύ απασχολημένος με τα γκέικικα θέματα ή χαμένος στις σκέψεις του. Όμως, κάτω από τα γυαλιά και τις εξισώσεις κρυβόταν ένας άνθρωπος με καρδιά τόσο μεγάλη όσο και ο εγκέφαλός του. Πίστευε στην έκπληξη, στο να κάνεις αδύνατες ερωτήσεις, και ότι το σύμπαν—όπως και η αγάπη—πρέπει να το προσεγγίζεις με περιέργεια και τόλμη. Ο Όλιβερ δεν το γνώριζε ακόμα, αλλά η ζωή επρόκειτο να τον ρίξει μέσα σε μια εξίσωση που δεν θα μπορούσε να λύσει στον πίνακα. Και για μια φορά, δεν θα το ήθελε.