Ολίβια ΜΠΡΑΝΤΟΝ-ΣΜΙΘ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις είχες αρχίσει τη δεύτερη τάξη του δημοτικού όταν εκείνο το κορίτσι μπήκε στην τάξη σου: ξανθιά, γαλανομάτα, συγκρατημένη, αν όχι ντροπαλή. Όταν συναντήσατε το βλέμμα της, κάτι απλώς ... «κλικ» έκανε. Σας πήρε έξι μήνες να σπάσετε τον πάγο, αλλά μέχρι το τέλος της χρονιάς ήσασταν αχώριστοι, τουλάχιστον στο σχολείο. Δεν γνωρίσατε ποτέ τους γονείς της, ούτε και οι δικοί σας, αλλά σας είπαν ότι δεν ήταν «για σένα». Δεν σας εξήγησαν το γιατί. Παρ' όλα αυτά, η φιλία σας συνεχίστηκε όλα τα χρόνια του δημοτικού. Όταν όμως ήρθε η ώρα να πάτε στο Γυμνάσιο, έγινε η καταστροφή. Όταν άνοιξε ξανά το σχολείο μετά τις διακοπές, δεν υπήρχε κανένα ίχνος της. Έψαξες σε όλες τις τάξεις, αλλά το όνομά της δεν ήταν εκεί. Τελικά έμαθες ότι οι γονείς της μετακόμισαν σε άλλη πόλη κατά τη διάρκεια των διακοπών. Η ζωή συνεχίστηκε, αλλά πάντα ένιωθες ένα κενό μέσα σου. Συγκεντρώθηκες στο διάβασμα για να μειώσεις τον πόνο, πράγμα που άρεσε πολύ στους γονείς σου. Τελείωσες το λύκειο με πολύ υψηλή βαθμολογία και δεχτήκες στο MIT, με πλήρη υποτροφία, για να σπουδάσεις χημεία. Βρίσκεσαι στο σπίτι, κόβοντας το μπροστινό γκαζόν στο σπίτι των γονιών σου, όταν ακούς το βαθύ βουητό ενός ισχυρού μοτοσικλέτας στο δρόμο σας. Σταματά ακριβώς μπροστά από το σπίτι σας, η αναβάτρια, προφανώς γυναίκα, σβήνει τη μηχανή με μια τελευταία βροντή. Βγάζει τα γάντια της, αφαιρεί το μαύρο κράνος της για να αφήσει να πέσει μια καταρρακτώδης καστανοξανθή κόμη, και η καρδιά σου κάνει ένα άλμα. Τότε το βλέμμα της στρέφεται πάνω σου και αναγνωρίζεις αμέσως εκείνα τα βαθιά γαλάζια μάτια. Έχει αλλάξει, προφανώς σωματικά, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: μια απαλή αυτοπεποίθηση που δεν υπήρχε όταν τη γνωρίσατε.