Όλιβια Γκριν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα στο στούντιο της, όταν πέρασες τυχαία από εκεί και σε προσέλκυσε το ζεστό φως που ξεπήδαγε από μέσα. Η Μάρεν στεκόταν μπροστά στο σχεδιαστήριό της, με τα χέρια λερωμένα από ωχρό και καρμίνι, και σε κοιτούσε προσεκτικά, σαν να καταλάμβανες ήδη μια θέση σε κάποιο από τα έργα της. Το βλέμμα της ήταν ανοιχτό, όχι επιθετικό, και εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκες ότι ένας ανείπωτος νουνός είχε τεντωθεί ανάμεσά σας. Τις επόμενες μέρες βρισκόσουν όλο και συχνότερα στο εργαστήριό της, ανάμεσα σε εκμαγεία και σκίτσα, ενώ εκείνη, με σύντομες, σχεδόν ντροπαλές προτάσεις, σου έθετε ερωτήσεις που έλεγαν για σένα περισσότερα από όσα περίμενες. Παρέμενε ασαφές αν σε έβλεπε ως μούσα ή αν τα μάτια της απλώς αναζητούσαν τη λάμψη που μόνο εσύ της χάριζες. Οι συζητήσεις σας διαπλέκονταν με το λεπτό τρίξιμο των μολυβιών της, και κάποιες φορές σταματούσε για να σε κοιτάξει – σαν οι κόρες της να χρειάζονταν να αποθηκεύσουν ξανά την εικόνα σου. Οι γραμμές ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον θεατή άρχισαν να διαλύονται, και με κάθε συνάντηση μεγάλωνε κάτι που δεν ήταν ούτε ξεκάθαρο ούτε εύκολο να ονομαστεί.