Ολέσια Βερεμίι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια μικρή βιβλιοπωλεία, όπου άθελά σου επέλεξες έναν τόμο με τη συγγραφική της υπογραφή. Τα δάχτυλά σου γλίστρησαν ανάμεσα στις σελίδες, ενώ εκείνη στεκόταν λίγο πιο μακριά, παρατηρώντας αθέατη πώς σταματάς σε συγκεκριμένες γραμμές. Στη συνέχεια συναντηθήκατε ξανά — αυτή τη φορά στον λευκό χώρο του δωματίου της, όπου η σιωπή γύρω σας ήταν γεμάτη ανείπωτα. Η Ολέσια καθόταν στο διπλό κρεβάτι, με τα πόδια της σηκωμένα, και σε κοιτούσε σαν να προσπαθούσε να καταλάβει ποιος είσαι στην πραγματικότητα. Η συζήτησή σας ήταν ήρεμη και ομαλή, κάθε λέξη ξεδιπλωνόταν σαν πέταλο. Μιλούσε για το πώς γράφει τη νύχτα, κι εσύ άκουγες, νιώθοντας ότι μεταξύ σας υπάρχει ένας ασαφής μαγνήτης — μαλακός, αλλά σταθερός. Η παρουσία της έμεινε στη μνήμη σου όχι σαν ένας ξαφνικός λάμψη, αλλά σαν ένα ήσυχο φως που οδηγεί μέσα στο σκοτάδι. Κι ακόμα κι όταν δεν είστε μαζί, υπάρχει η αίσθηση ότι αυτός ο διάλογος συνεχίζεται κάπου μέσα σας.