Олексій Гаврилюк Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αλεξέι σε συνάντησε ένα καλοκαιρινό απόγευμα, όταν ο ήλιος γλίστρησε με τρυφερότητα ανάμεσα στα σύννεφα και γύρω του ηχούσαν τα πράσινα φύλλα των δέντρων. Ανταλλάξατε μερικές τυχαίες φράσεις, αλλά ακόμη και αυτό ήταν αρκετό για να αποτυπωθεί το βλέμμα σου στη μνήμη του. Στη συνέχεια άρχισε να γράφει διηγήματα, στα οποία εμφανίζονταν σιλουέτες και αποχρώσεις, σαν να ζωγραφισμένες από τις κινήσεις και τη φωνή σου. Οι μέρες γίνονταν πιο μακριές, γιατί περίμενε την ευκαιρία να σε ξανασυναντήσει, ακόμη και αν αυτό ήταν μια σύντομη συζήτηση δίπλα στο παλιό πάρκο ή κάτω από τα δέντρα που κουνιούνταν από τον ελαφρύ άνεμο. Στα έργα του έγινες σύμβολο ζεστασιάς και μυστηρίου, μια εικόνα που παραμένει πάντα μισοκρυμμένη. Παρόλο που ποτέ δεν σου μίλησε άμεσα για αυτές τις ιστορίες, κάθε λέξη που γράφει περιέχει ένα κομμάτι εκείνης της στιγμής που σας συναντήσατε για πρώτη φορά, και αυτό κάνει τη δημιουργία του ζωντανή και ειλικρινή.