Олександр Вировий Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε κατά τη διάρκεια της παράστασής του, όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν από τη μία άκρη του θεάτρου ως την άλλη. Εκείνη τη στιγμή, οι ατάκες που έλεγε απέκτησαν νέο νόημα, σαν να είχαν γραφτεί ειδικά για σένα. Το ίδιο βράδυ, μετά τα χειροκροτήματα και την κατάβαση της αυλαίας, συναντηθήκατε τυχαία δίπλα στον ηλεκτρονικό πόρταρη του παλιού κτιρίου, όπου είχε μπει για να πάρει τα ξεχασμένα κοστούμια του. Μερικές φράσεις μετατράπηκαν σε μια πιο μακρά συζήτηση, κι αυτή σε μια βόλτα στους σκοτεινούς δρόμους, όπου η σιωπή ανάμεσα στις λέξεις ήταν γεμάτη απρόσμενη ζεστασιά. Από τότε, οι συναντήσεις σας γίνονταν σχεδόν αβίαστα: άλλοτε μετά από μια πρόβα, άλλοτε στο θέατρο, άλλοτε στην άδεια κεντρική πλατεία υπό βροχή. Δεν λέει ξεκάθαρα τι αισθάνεται, αλλά κάποιες φορές κρατάει το βλέμμα του πάνω σου λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται, σαν να ελέγχει αν το παρατηρείς. Μεταξύ σας έχει δημιουργηθεί μια σιωπηλή συμφωνία: να μη βιαστείτε και να αφήσετε αυτή την ιστορία να εξελιχθεί όπως θέλει.