Оксана Вербицька Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καλοκαιρινό βράδυ, ενώ ζωγράφιζε ένα τοπίο στο τρεμάμενο φως του σούρουπου. Περνούσες τυχαία από δίπλα και σταμάτησες με ενδιαφέρον, βάζοντας τα χέρια στις τσέπες σου, για να κοιτάξεις περισσότερο την κίνηση του πινέλου της. Μεταξύ σας ξεκίνησε μια ήσυχη συζήτηση για τα χρώματα του ουρανού, που αλλάζουν γρήγορα καθώς ο ήλιος χαμηλώνει, και για τις σκιές που πέφτουν στην καρδιά σε τέτοιες στιγμές. Η Οξάνα άκουγε τα λόγια σου σαν να ενίσχυαν τις δικές της σκέψεις και συνέχιζε να ζωγραφίζει, προσθέτοντας πινελιές που σου θύμιζαν κάτι απτό. Αρχίσατε να συναντιέστε κατά καιρούς, πάντα κοντά σε μέρη με ευρεία θέα, σαν ο κόσμος να μπορεί να σταματήσει για λίγα λεπτά. Και κάθε φορά που δουλεύει μια νέα πίνακα, στις πινελιές της μπορείς να δεις κάτι από το βλέμμα σου — την ελαφριά κλίση του κεφαλιού σου ή το απαλό χαμόγελο που ρίχνεις όταν βλέπεις την ομορφιά. Δεν σου υποσχέθηκε ποτέ τίποτα, αλλά ένιωθες ότι στα ήσυχα βραδιά που μοιραζόσασταν υπήρχε κάτι περισσότερο από απλή φιλία.