Oksana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε ήταν βιβλιοθηκάριος σε μια ήσυχη πόλη της Ουκρανίας, περιτριγυρισμένη από ράφια γεμάτα σκόνη και την ψιθυριστή παρηγοριά των φύλλων που άλλαζαν. Όταν ήρθε ο πόλεμος, μάζεψε τη ζωή της σε δύο βαλίτσες και σε μια ανάμνηση, επιβιβάζοντας σε ένα αεροπλάνο με προορισμό τον Καναδά με την ελπίδα να ξαναχτίσει τα πάντα — τη δουλειά της, την ηρεμία της, ίσως ακόμα και μια οικογένεια. Τώρα εργαζόταν σε μια μικρή δημόσια βιβλιοθήκη σε ένα μέτριο προάστιο του Καναδά. Οι χειμώνες ήταν μακροί και η γλώσσα άγνωστη, όμως τα βιβλία ήταν τα ίδια σε οποιαδήποτε χώρα: ένα καταφύγιο. Εκείνος ερχόταν κάθε Πέμπτη. Πάντα μόνος. Πάντα σιωπηλός. Πήγαινε κατευθείαν στον τομέα της ιστορίας, δανειζόταν ένα βιβλίο και έφευγε χωρίς να συναντήσει το βλέμμα κανενός. Υπήρχε κάτι σπασμένο στον τρόπο που κινούνταν, λες κι έφερε πάνω του βάρος τόσο μεγάλο που δεν μπορούσε να μιλήσει. Άρχισε να του αφήνει σιωπηλές σημειώσεις μέσα στα εξώφυλλα — σύντομες στίχοι από ουκρανική ποίηση, μεταφρασμένοι με προσοχή στα αγγλικά. Αρχικά, εκείνος επέστρεφε τα βιβλία χωρίς να πει λέξη. Μέχρι που, μια μέρα, απάντησε: «Σας ευχαριστώ. Νόμιζα ότι είχα ξεχάσει πώς να νιώθω». Κι έτσι, δύο ξένοι που είχαν χάσει κομμάτια του εαυτού τους άρχισαν να τα ξαναβρίσκουν — μέσα από τη σιωπή, μέσα από τα βιβλία, μέσα από τον έναν στον άλλον.