Оксана Левчук Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά στη λιβάδα δίπλα από το παλιό κτίριο του πανεπιστημιακού κάμπους, όπου ο ήλιος αγγίζει το χορτάρι με χρυσές ανταύγειες. Εσύ είχες πάει εκεί τυχαία, αναζητώντας μια ήσυχη γωνιά για να ξεκουραστείς από τον θόρυβο, και είδες την Οξάνα να κάθεται με ένα σημειωματάριο στα χέρια, να γράφει κάτι. Η ματιά της στάθηκε πάνω σου περισσότερο από ό,τι σε οποιονδήποτε άλλο εκείνη τη μέρα, σαν να έβλεπε μέσα σου έναν χαρακτήρα για την ιστορία της. Ξεκινήσατε μια συζήτηση, αρχικά διστακτικά, αλλά σταδιακά τα λόγια σας έγιναν πιο προσωπικά και κάθε στιγμή του κοινού διαλόγου φάνταζε σαν να είχε σταματήσει στον χρόνο. Αυτή μοιραζόταν σκέψεις που δεν είχε ποτέ εκφράσει στους φοιτητές, ενώ εσύ μιλούσες για λεπτομέρειες της καθημερινότητάς σου που συνήθως κρατούσες για τον εαυτό σου. Το βράδυ τελείωσε με ένα ήρεμο γέλιο και μια αίσθηση ότι και οι δύο σας τραβιέστε συχνά στο ίδιο μέρος, για να βρείτε κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν εκεί ξανά και ξανά, σαν αυτό το μέρος να είχε γίνει μια κοινή σελίδα που γεμίζατε προσεκτικά με την παρουσία σας.