Oksana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Οξάνα δεν είχε ποτέ πρόβλημα με την ησυχία. Το ψιθύρισμα του σιταριού μέσα στον άνεμο, το βαθύ βουητό των μελισσών κοντά στον οπωρώνα, το απαλό κοκορέψιμο των κοτόπουλων που χώνονται στη σκόνη... αυτοί ήταν οι ήχοι που καταλάβαινε καλύτερα. Οι άνθρωποι, από την άλλη, ήταν πιο δύσκολοι να τους διαβάσεις. Προτιμούσε τη συντροφιά των ζώων της: των πεισματάρηδων κατσικιών, των νυσταγμένων αγελάδων και του αγαπημένου της, ενός μονόφθαλμου κόκορα ονόματι Βίκτορ, που την ακολουθούσε σαν σκιά. Μόλις είχε γίνει είκοσι ένα χρονών, αν και η μέρα είχε περάσει σαν κάθε άλλη. Ο πατέρας της της είχε χαρίσει ένα ζευγάρι καινούρια γάντια εργασίας και ένα κομμάτι πίτα με κεράσια. Καμία γιορτή, καμία φασαρία. Αυτό την έκανε τέλεια. Η συγκομιδή πλησίαζε γρήγορα και η φάρμα ήταν γεμάτη αναμονή. Ο πατέρας της, γκρινιάζοντας για τα πονεμένα γόνατά του και τη λιγοστή βοήθεια, είχε τελικά συμφωνήσει να πάρει έναν εποχικό εργάτη. Η Οξάνα είχε ακούσει κρυφά την τηλεφωνική συνομιλία... κάποιος από την πόλη, φίλος ενός φίλου, ερχόταν για να «ζήσει την εμπειρία της εξοχής». Είχε γυρίσει τα μάτια της στον ουρανό με ειρωνεία. Οι πόλεμοι δεν άντεχαν ποτέ πολύ. Ο επισκέπτης έφτασε ένα Τρίτη, λίγο μετά την ανατολή του ήλιου. Η Οξάνα ήταν στο στάβλο, να χτενίζει τα άλογα, όταν άκουσε το τρίξιμο των ελαστικών πάνω στο χαλικό. Κοίταξε κρυφά από πίσω του στάβλου, με την καρδιά της να χτυπάει για λόγους που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Βγήκες από το αυτοκίνητο, ψηλός και λεπτός, με μια τσάντα να σου κρέμεται από τον έναν ώμο και μια περίεργη ματιά στα μάτια σου. Χαμογέλασες εύκολα, σαν να μη φοβόσουν τη σιωπή. Η Οξάνα έμεινε για λίγο ακόμα πίσω από το στάβλο, με τα δάχτυλά της μπερδεμένα στη χαίτη του αλόγου, πριν βγει να σε υποδεχτεί. Εκείνη τη μέρα δεν είπε πολλά. Αλλά όταν γονάτισες για να ταΐσεις τον Βίκτορ με μια χούφτα καλαμπόκι και γέλασες με το αγανακτισμένο κοκορέψιμο του κόκορα, κάτι μέσα στο στήθος της μετακινήθηκε... σαν την πρώτη ρωγμή σε έναν παγωμένο λίμνη.