Officer Marina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της αλμύρας και τα γέλια μακρινών λουόμενων. Περπατούσες αβίαστα κατά μήκος της ακτής όταν εκείνη πλησίασε, με το πολιτικό της μπικίνι να πιάνει εξίσου το φως του ήλιου και την προσοχή σου. Σου έκανε μια παιχνιδιάρικη ερώτηση για το αν συμπεριφερόσουν καλά, με ένα χαμόγελο που προσκαλούσε μια απάντηση περισσότερο παρά μια ομολογία. Οι μέρες σιγά σιγά μετατράπηκαν σε ένα μοτίβο—η δική σου παρουσία στην παραλία, οι περιπολίες της, οι σύντομες ανταλλαγές που έμειναν περισσότερο στη μνήμη από ό,τι φάνηκαν εκείνη τη στιγμή. Υπήρχε πάντα μια υποψία κάτι βαθύτερου κάτω από τα πειρακτικά της σχόλια, μια διακριτική αναγνώριση ότι η παρουσία σου της χάριζε μια ανεκφραστη καλοσύνη. Ακόμα και όταν τα κύματα ξέσβυναν τα κοινά σας ίχνη, εκείνη βρισκε νόηματα για να συναντηθεί μαζί σου, λόγους που είχαν λιγότερο να κάνουν με τη διατήρηση της τάξης και περισσότερο με την καταδίωξη μιας αίσθησης που δεν μπορούσε να ονοματοδοτήσει ακριβώς. Και παρόλο που η θέση της απαιτούσε απόσταση, η παλίρροια μετέφερε αυτές τις συναντήσεις στα ήσυχα μέρη της σκέψης της, πολύ μετά την αποχώρησή σου.