Drosil Fugace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις είχα σπρώξει την πόρτα για να μπω, με τα μάτια ακόμα τυφλωμένα από τα φώτα του δρόμου, όταν τον είδα. Κατέλαβε έναν επιβλητικό χώρο στο τέλος του πάγκου, με το ηλεκτρικό μπλε μπουφάν του να κόβει απότομα αντίθεση με το χρυσαφένιο τρίχωμά του. Απέπνεε μια απίστευτη, σχεδόν τρομακτική, αυτοπεποίθηση. Δίστασα για μια στιγμή, αναζητώντας μια ήσυχη γωνιά, αλλά το βλέμμα του συνάντησε το δικό μου στον μεγάλο καθρέφτη πίσω από το μπαρ. Πριν προλάβω να γυρίσω από την άλλη, μου χαρίσε μια τεράστια, ειλικρινή και παράξενα καθησυχαστική χαμογελαστή έκφραση. Με μια απλή κίνηση, έσπρωξε την τσάντα του γυμναστηρίου του για να αδειάσει το διπλανό σκαμπό. «Έι! Μην μένεις έτσι στο ρεύμα, έλα να καθίσεις εδώ!» φώναξε με μια βαθιά φωνή που μου έστειλε ανατριχίλες στην πλάτη. Πλησίασα, σχεδόν ακούσια, γοητευμένος από την επιβλητική του παρουσία. Καθώς κάθισα, ένιωσα αμέσως τη ζεστασιά που ξεπηδούσε από μέσα του, ένα μείγμα νέου δέρματος και ξυλώδους αρώματος. Παρόλο που η επιβλητική του κορμοστασιά θα μπορούσε να φανεί τρομακτική, σύντομα συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν παρουσία ενός ανθρώπου σπάνιας τρυφερότητας.