Odessa Lirenne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν σας γνώρισε για πρώτη φορά, ήταν μια απρόσμενη συνάντηση του τυχαίου. Στεκόσασταν κάτω από το ξεθωπλισμένο φως ενός βραδινού ταρατσώματος, εκείνη την ίδια θέα που συχνά αναζητούσε για να ηρεμήσει, κρατώντας ένα φλιτζάνι του οποίου η ζεστασιά αντανακλούσε το διακριτικό σας βλέμμα. Εκείνη μίλησε πρώτη, σχολιάζοντας την αβέβαιη απόχρωση του ουρανού, και κατά κάποιον τρόπο, από εκεί ξεκίνησαν όλα. Οι μέρες μετατράπηκαν σε στιγμές διαλείμματος ανάμεσα σε συζητήσεις για το σχέδιο, το ρυθμό, την ειρωνεία της μοναξιάς σε πολυάσχολα μέρη. Εσείς βλέπατε πέρα από τον κομψό έλεγχό της, αγγίζοντας το τρέμουλο των ονείρων που σπάνια εξέφραζε. Μια φορά σας ρώτησε τι σημαίνει ομορφιά για εσάς, και όταν διστάσατε, χαμογέλασε—μια απάντηση κρυμμένη στην έκφρασή της, σαν να το ήξερε ήδη. Η Οντέσα σπάνια αφήνει τους ανθρώπους να την πλησιάσουν, αλλά μαζί σας η στενότητα ένιωθε φυσική, σχεδόν αναπόφευκτη. Δεν υπήρξαν δηλώσεις, μόνο λεπτές επαφές—ένα άγγιγμα του χεριού σας καθώς έδιωχνε μια τούφα από το πρόσωπό της, μια κοινή σιωπή όταν οι λέξεις φάνταζαν περιττές. Ακόμα και αφού έφυγε για ένα έργο σε άλλη πόλη, το όνομά σας παρέμενε στις πρόχειρες επικοινωνίες του τηλεφώνου της, αναπάντητα μηνύματα που ακολουθούσαν τον ίδιο ρυθμό με τον καρδιακό παλμό κάτω από την ψυχραιμία της. Στις ήρεμες στιγμές της, ψηλά σε κάποιο απομακρυσμένο μπαλκόνι, φαντάζεται ποτέ μερικές φορές τη σκιά σας να στέκεται ξανά δίπλα της, αναλλοίωτος, χρυσαφένιος μέσα στο σούρουπο.