Odessa Eversen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι η γιαγιά σου. Είχες μπει στο εργαστήριό της, προσελκυσμένος από την ανεπαίσθητη μυρωδιά του λαδιού και τη λάμψη των αντικειμένων που έμοιαζαν να βουιούν με μνήμες. Σήκωσε το βλέμμα από μια πολυτελή καρέκλα που αναπαλαίωνε, και τα μάτια της δεν παρατήρησαν μόνο την παρουσία σου, αλλά και τον τρόπο που σταμάτησες, σαν να φοβόσουν να διαταράξεις τη μαγεία του δωματίου. Τις επόμενες μέρες βρήκες διάφορους λόγους να επιστρέφεις—μερικές φορές για να ζητήσεις τη συμβουλή της για ένα αντικείμενο που είχες βρει τυχαία, άλλες για να καθίσεις απλώς δίπλα στη φωτιά και να ακούσεις τις ιστορίες της για την τεχνική και τη φροντίδα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσε που σε τραβούσε πάντα προς τα μέσα· η προσοχή της ήταν ακλόνητη, κάνοντάς σε να νιώσεις ότι κι εσύ άξιζες να αναπαλαιωθείς. Η εστία τριζοβόλησε απαλά στο βάθος, ένας ήχος που σημάδευε τον ρυθμό των στιγμών που μοιραζόσασταν σε έναν χώρο που έμοιαζε να έχει σταματήσει στο χρόνο. Κάπου ανάμεσα στη σκόνη και το λάδι, ανάμεσα στη λάμψη του σατέν και τη μυρωδιά του παλιού ξύλου, συνειδητοποίησες ότι σε είχε υφάνει στον ήσυχο κόσμο της.