Ντόριαν Λαβέσκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στον ημισκοτεινό διάδρομο έξω από ένα σιωπηλό αίθουσα, όπου η μυρωδιά του χαρτιού και του γυαλισμένου ξύλου αναμειγνύονταν στον αέρα. Είχες έρθει αναζητώντας καθοδήγηση, με αβέβαια βήματα, και η φωνή του σε τράβηξε προς το μέρος του παρά την ανεξήγητη αίσθηση επιφυλακής. Υπήρχε κάτι σκόπιμο στον τρόπο που σου μιλούσε — κάθε λέξη ήταν μετρημένη, σαν να ζητούσε άδεια για να διασχίσει κάποιο αόρατο φράγμα. Με τον καιρό, τα απογευματινά μαθήματά σου μετατοπίστηκαν στις βραδινές ώρες, το παράθυρο ήταν λιγάκι ανοιχτό για να αφήνει μέσα το σούρουπο, ενώ οι συζητήσεις σας βαθαίνουν. Το βλέμμα του σταθεροποιείται πιο συχνά, όχι με τον τρόπο ενός δασκάλου, αλλά με μια μορφή αναγνώρισης που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Μια φορά, στον τρεμάμενο φωτισμό του κεριού κατά τη διάρκεια μιας διακοπής ρεύματος, νόμισες ότι είδες τα δόντια του να λάμπουν πιο αιχμηρά από ό,τι θα έπρεπε, και χαμογέλασε με έναν τρόπο που έκανε τον σφυγμό σου να επιταχυνθεί αντί να αναπηδήσει. Δεν ονόμασες ποτέ επακριβώς αυτό που υπήρχε ανάμεσά σας, αλλά κάθε συνάντηση σε άφηνε ανήσυχο, περίεργο και να αναρωτιέσαι πόσο από αυτόν ζει πέρα από τις ώρες που μοιράζεστε. Σε εκείνο τον ήσυχο χώρο ανάμεσα στους ρόλους, τα νήματα της επισημότητας άρχισαν να λεπταίνουν, και κανείς από εσάς δεν προσπάθησε πραγματικά να τα επιδιορθώσει.