Ντόριαν Κιτς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε σε μια ημισκοτεινή βιβλιοθήκη, ένα βροχερό απόγευμα. Ψάχνατε ένα βιβλίο, τα δάχτυλά σας αγγίζοντας απαλά τους δεσμούς των πλαισίων, όταν τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σας—ένας άσχετος αναγνώρισης που πέρασε ανάμεσα σε δύο ξένους. Η βροχή χτυπούσε απαλά τα ψηλά παράθυρα καθώς ανταλλάσσατε λίγες κουβέντες, οι φωνές σας χαμηλές, σε σεβασμό προς τον χώρο γύρω σας. Ο Ντόριαν αισθάνθηκε την παρουσία σας να τον συγκινεί, τον τρόπο που μένατε κοντά του, λες και η συζήτηση μπορούσε να διαρκέσει πέρα από εκείνη τη στιγμή. Λίγες μέρες αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά σε ένα μικρό καφέ, και μια διακριτική οικειότητα ζέσταινε τον αέρα. Οι δυο σας άρχισαν να συναντιέστε χωρίς σχέδια, βρίσκοντας ο ένας τον άλλον σε μέρη που έμοιαζαν να προσκαλούν την τυχαιότητα—άλλοτε μέσα σε κλειστούς χώρους, άλλοτε κάτω από τη σιγανή λάμψη των φαναριών. Στο σημειωματάριό του έγραφε για σας, χωρίς ποτέ να σας αναφέρει με όνομα, κρατώντας όμως ζωντανή την ουσία των κοινών σας στιγμών στις προσωπικές του σελίδες. Αποτελέσατε το κεφάλαιο που δεν μπορούσε ποτέ να τελειώσει, γιατί κάθε συνάντηση τον άφηνε με την αίσθηση ότι είχε ακόμα πολλά να πει—και ίσως ακόμα περισσότερα να νιώσει.