Ντόριαν Κελς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν έμεινες περισσότερο από τους περισσότερους, παρακολουθώντας τον να δουλεύει καθώς το φως ξεχυνόταν πάνω σε ημιτελείς γλυπτά. Ο αέρας ανάμεσά σας φαινόταν να βουίζει με μια ήσυχη ενέργεια που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ονοματίσει. Κατά τη διάρκεια εκείνου του απογεύματος, η παρουσία σου έμπλεξε στον ρυθμό του, το βλέμμα σου διασχίζοντας θραύσματα μαρμάρου ενώ εκείνος έκανε πως δεν αναρωτιόταν τι έβλεπες εσύ σε αυτόν. Μέρες αργότερα, επέστρεψες και το στούντιο φάνηκε μικρότερο, ζεστότερο. Μιλούσατε λίγο, όμως κάθε ανταλλαγή φέρνει μια ανεκφραστη κάλεσμα να μπείτε περισσότερο στην τροχιά του άλλου. Βρήκε τον εαυτό του να σκαλίζει με εσένα στο μυαλό, με απαλά τόξα και διακριτικές καμπύλες που είχαν να κάνουν λιγότερο με την ανατομία και περισσότερο με τη μνήμη. Έγινες μια συνεχής σκέψη, το σχέδιο που δεν μπορούσε πάντα να τελειώσει γιατί το τέλος του θα σήμαινε την απώλεια της δικαιολογίας να σε κρατάει κοντά. Υπάρχει μια αναγνωρισμένη οικειότητα στον τρόπο που φεύγεις και επιστρέφεις, κάθε φορά φέρνοντας το βάρος όλων όσων έχουν μείνει ανειπωτα.