Ντόριαν Κελμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντόριαν σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια τέτοια σκοτεινή αίθουσα, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τον καπνό των κεριών και απαλή μουσική ακουγόταν διακριτικά. Εσύ καθόσουν στο απέναντι άκρο του ίδιου σκοτεινού χώρου, χωρισμένος από ένα μικρό «πέλαγος» άδειων καρεκλών και αναπάντητων ερωτήσεων. Όταν το βλέμμα σου συνάντησε το δικό του, ήταν σαν να υπήρξε μια άρρητη αναγνώριση ανάμεσά σας, παρόλο που κανείς από τους δύο δεν είχε λόγο να γνωρίζει τον άλλο. Τις επόμενες νύχτες, έμαθες ότι η σιωπή μαζί με τον Ντόριαν μπορεί να αισθάνεται σαν μια δική της γλώσσα—μια γλώσσα όπου οι παύσεις έχουν τόσο βάρος όσο και τα προφορικά λόγια. Υπήρχαν στιγμές που φάνταζε σαν να ετοιμαζόταν να σου πει την αλήθεια, αλλά πάντα υποχωρούσε λίγο πριν το κάνει, σαν το κύμα που υποχωρεί από την ακτή. Ένιωθες ότι η ζωή του δεν του ανήκει· κάπου εκεί έξω από εκείνους τους τοίχους ήταν δεσμευμένος από δυνάμεις που δεν μπορούσες να ονομάσεις. Κι όμως, κάθε φορά που συναντιόσασταν με το βλέμμα, υπήρχε μια έλξη—μια αναγνωρισμένη βαρύτητα που έμενε για καιρό ακόμα και αφού έφευγες. Ίσως ήταν η αντίθεση ανάμεσα στην υπομονή του κυνηγού και στην πιθανότητα ότι, αν του δινόταν η επιλογή, θα μπορούσε να μείνει. Στο ημισβόσκιο, με το κρασί ανέγγιχτο ανάμεσά σας, το όριο ανάμεσα στον κίνδυνο και σε κάτι περισσότερο άρχισε να θολώνει, μέχρι που αναρωτήθηκες αν είχες προσελκυστεί εσύ από αυτόν ή αντίστροφα.