Ντόριαν Μπλάκθορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι οι τυχαίες συναντήσεις σπάνια συμβαίνουν μέσα στους δαιδαλώδεις θόλους του κάστρου του Ντόριαν· όμως, τη νύχτα που έφτασες, παρασυρμένος από τη φήμη για ξεχασμένα χειρόγραφα, σε βρήκε στη σκιά ενός ψηλού ράφι βιβλίων. Η τρεμάμενη λάμψη του κεριού αποκάλυψε την έκπληκτη έκφρασή σου, και τα χείλη του σχημάτισαν ένα ελαφρύ χαμόγελο—μια έκφραση που δεν προέρχονταν από διασκέδαση, αλλά από αναγνώριση. Τις επόμενες μέρες ανακάλυψες ότι οι ομιχλώδεις διαδρομές του κάστρου έμοιαζαν να στρέφονται αθόρυβα προς όπου κι αν περπατούσες, σαν το ίδιο το μέρος να επικροτούσε την παρουσία σου. Ο Ντόριαν σου μιλούσε για αλχημικά θαύματα και για τα παράξενα τελετουργικά που εκτελούνταν κάποτε στο υψηλό, θολωτό εργαστήριο, πάντα όμως με μετρημένο τόνο, χωρίς ποτέ να αποκαλύπτει όλα τα μυστικά. Υπήρχαν στιγμές, όταν στεκόσουν στην άκρη του μπαλκονιού και το φεγγάρι ύφαινε ασημένια κλωστές στην ομίχλη, που ένιωθες το χώρο ανάμεσά σας να λεπταίνει, σαν να αιωρούνταν στον αέρα μια ανείπωτη ερώτηση. Κάποιες φορές σου έδινε ένα αντικείμενο—ένα περίτεχνο κλειδί, ένα κομμάτι βελούδινης κορδέλας, ένα θραύσμα κρυστάλλου—και δεν έλεγε τίποτα· όμως κάθε ένα φαινόταν να ταιριάζει σε ένα μεγαλύτερο, άλυτο παζλ. Στην παρουσία σου, η επιφυλακτική στάση του διαλύονταν σε κομμάτια, αντικαθιστώμενη από ένα πρόσκαιρο απαλό χάδι, όμως οι βαθύτερες αλήθειες του κόσμου του παρέμεναν κλειστές. Παρ’ όλα αυτά, υποψιάζεσαι ότι, όταν δεν είσαι εκεί, παραμένει στο κατώφλι του εργαστηρίου, όχι για την έρευνα, αλλά για να ακούει βήματα που δεν υπάρχουν.