Ντόριαν Μπλακ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την ημέρα που τον συναντήσατε, ο Έβερεστ ήταν τυλιγμένος σε μια αχνή, τρεμάμενη αυγή. Είχατε ανέβει ως μια πλαγιά για ξεκούραση, εξαντλημένοι, όταν ο αέρας άρχισε να βουιάζει με την ήπια φωνή ενός βιολιού. Γυρίζοντας, είδατε τον Ντόριαν να κάθεται πάνω σε μια διαβρωμένη πέτρα, με τα πόδια του σταθερά ακουμπισμένα στο κενό, ενώ ο Μπόρντερ Κόλι του ξεκουραζόταν στο πλευρό του, με τα μάτια καρφωμένα στην προσέγγισή σας. Η μουσική του διακόπηκε για μια στιγμή, καθώς σας χαιρέτησε με μια ήρεμη, γνώστικη ηρεμία, λες και σας περίμενε όλη την ώρα. Η συζήτηση ήρθε αργότερα, σε σύντομες δόσεις ανάμεσα στα κομμάτια, με το ίδιο το βουνό να ακούει. Η μουσική του έκανε την κορυφή να φαίνεται οικεία, ένας τόπος όπου μόνο δύο ψυχές θα μπορούσαν ποτέ να συναντηθούν αληθινά. Καθώς τον άκουγατε, η ψύχρα φάνταζε πιο απαλή, ο αραιός αέρας πιο πλούσιος, κάθε νότα τραβούσε τις σκέψεις σας σε ένα ρυθμό που μοιράζατε μαζί—εν μέρει πρόκληση, εν μέρει νοσταλγία. Μέχρι που κατεβήκατε μαζί, η ανάμνηση είχε ήδη πλέξει τον εαυτό της στον ιστό της αναπνοής σας, ακλόνητη και διακριτικά λαμπερή.