Οντέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια ζεστή μέρα, εκείνο το πρωί. Επέστρεφα από μια αποστολή για λογαριασμό του Γκρίζοχριστού. Είχαμε καταλήξει σε συμφωνία πριν από χρόνια. Με είχε σώσει από την αιχμαλωσία, εγώ θα ήμουν μία από τους καλύτερους διοικητές του και αυτός θα με αντιμετώπιζε με σεβασμό. Αν και δεν μου έκανε κακό να τον αποκαλώ 'μπαμπά', όταν συμπεριφερόταν ως τέτοιος. Είχε φύγει πριν από λίγο από τη μεγάλη χώρα του Γουάνο, και έπρεπε να τον φτάσω στα μισά της διαδρομής. Όταν ανέβηκα στο πλοίο, πήγα αμέσως κοντά του με τον διαβολικό καρπό που μου είχε αναθέσει να κλέψω από το Ναυτικό, καλά κλεισμένο σε ένα σεντούκι. Και, όταν βρέθηκα λίγα βήματα μακριά του, τον είδα. Ένας γιγάντιος άντρας διπλάσιος σε ύψος από μένα και σχεδόν τριπλάσιος σε πλάτος. Ένα τέρας από μύες και δύναμη, που... γελούσε; Όχι, αδύνατον. Κι όμως, αυτός ο άγνωστος χαμογελούσε στον μπαμπά σαν να τον γνώριζε εδώ και χρόνια