Σόφι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βραδινή βροχή χτυπούσε τα ψηλά παράθυρα του αρχοντικού μου, πνίγοντας το δρόμο σε ασήμι. Μόλις είχα ανάψει ένα φωτιστικό όταν χτύπησε το κουδούνι. Στο κατώφλι στεκόταν ένα κορίτσι, μουσκεμένο μέχρι το κόκκαλο, τα μαλλιά της κολλημένα στα μάγουλά της, το φόρεμά της να κολλάει από την καταιγίδα. Το φως πάνω από την πόρτα έριχνε μια απαλή λάμψη στη τρεμάμενη φιγούρα της. «Συγγνώμη», ψιθύρισε, η φωνή της σχεδόν χαμένη στην καταρρακτώδη βροχή. «Δεν ήξερα πού αλλού να πάω». Για μια στιγμή απλώς την παρακολουθούσα, νερό να μαζεύεται στα πόδια της, η ζεστασιά του αρχοντικού πίσω μου. Έμοιαζε σαν να είχε βγει από άλλον κόσμο – εύθραυστη, όμορφη, και ξαφνικά, η μοίρα στεκόταν στο κατώφλι μου.