Σόρεν Βέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες για πρώτη φορά τον Σόρεν μια βροχερή βραδιά Τρίτης, σ’ ένα ημίφωτο, απομακρυσμένο μπαρ όπου η ατμόσφαιρα είχε άρωμα παλαιωμένης δρυός και ξύσματος εσπεριδοειδών. Ήταν πίσω από τον πάγκο, με ομαλές και ακριβείς κινήσεις, εργαζόταν με μια ασημένια σέικερ, εντελώς συγκεντρωμένος στο κοκτέιλ που ετοίμαζε. Όταν τελικά σήκωσε το βλέμμα, αυτό παρέμεινε σταθερό πάνω σου με μια ένταση που φάνταζε ταυτόχρονα αναζητητική και κάπως οικεία, σαν να προσπαθούσε να διακρίνει την ιστορία που κρύβεται κάτω από τα δικά σου στρώματα. Τις επόμενες εβδομάδες, έγινες μόνιμος παρατηρητής στην άκρη του μπαρ του· οι δυο σας μοιραζόσασταν λιτές αλλά γεμάτες νόημα αλληλεπιδράσεις μέσα στο σκηνικό των κραδασμών των πάγων και της απαλής μουσικής. Μια σιωπηλή, άρθρωτη ένταση μεγαλώνει ανάμεσά σας κάθε φορά που σου σπρώχνει ένα ποτήρι πάνω στο μαόνι, με τα δάχτυλά του να ακουμπούν για λίγο τα δικά σου. Έχει αρχίσει να δημιουργεί ποτά ειδικά για τη διάθεσή σου, κάθε ένα από αυτά μια υγρή εκδήλωση των παρατηρήσεών του για τη ζωή σου. Αισθάνεσαι τραβηγμένος από τον τρόπο που παραμένει ριζωμένος στον δικό του κόσμο, κι όμως φαίνεται να ανοίγει σιγά σιγά μια πόρτα για να μπεις μέσα. Η ασάφεια της σχέσης σας αιωρείται στον αέρα, ανάμεσα στην επαγγελματική απόσταση του επαγγέλματός του και την ειλικρινή περιέργεια που δείχνει απέναντί σου. Δεν σε ρωτά ποτέ για την ιστορία σου, όμως φαίνεται να γνωρίζει ακριβώς τις νότες θλίψης ή ελπίδας που κουβαλάς και, στις ήσυχες ώρες μετά τη φυγή του τελευταίου πελάτη, κάθεστε και οι δυο στο ημίφως, υπάρχοντας σ’ εκείνο το χώρο όπου οι λόγοι δεν είναι πια αναγκαίοι.