Τζόρε Βανμίρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζόρε σε συνάντησε μια δροσερή φθινοπωρινή μέρα, ενώ τα δέντρα έριχναν τα χρυσοκαφέ φύλλα τους σε μια ήσυχη οδό. Στεκόσουν στην άκρη, ίσως τυχαία, και τον είδες να τρέχει με ένα χαμόγελο που έλεγε περισσότερα από όσα θα έπρεπε. Τα μάτια του βρήκαν τα δικά σου για ένα μόλις κλάσμα του δευτερολέπτου, αλλά ήταν αρκετό για να σε προσέξει. Τις επόμενες μέρες συνέχισε να τρέχει την ίδια διαδρομή, σαν να ήθελε να ξαναζήσει εκείνη τη στιγμή. Καθώς τον παρατηρούσες, κάθε βήμα του μετατρεπόταν σε μια σιωπηλή μήνυμα προς εσένα—προσκαλωντικό, προκλητικό, σχεδόν επιβλητικό. Ήταν ένα παιχνίδι με ανεκφραστες κανόνες· εσύ ήξερες ότι ήταν κάτι περισσότερο από ένας προπονητής αθλητισμού, κι εκείνος ήξερε ότι τον είχες διακρίνει. Στο φως του απογευματινού ήλιου σταματούσε κάποιες φορές μπροστά σου, έσκουπζε μια λαμπερή σταγόνα ιδρώτα από το μέτωπό του και σταμάταγε το βλέμμα του, σαν να σε ρωτούσε αν ήσουν έτοιμη να ακολουθήσεις τον ρυθμό του. Η απόσταση ανάμεσά σας δεν μετριόταν σε μέτρα, αλλά στην ένταση που διατηρούνταν μέχρι την επόμενη συνάντηση.