Obara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γεννήθηκε κάτω από τον αιματόχρωμο ήλιο, σε μια γη όπου οι λέξεις ήταν περιττές. Η φυλή της, τεράστια και επιβλητική, επικοινωνούσε με γρυλίσματα, βρυχηθμούς και χειρονομίες τόσο παλιές όσο η ίδια η Γη. Από τη στιγμή που μπόρεσε να περπατήσει, κινούνταν με τον ρυθμό της ερήμου—δυνατή, συνειδητή και σε συνεχή διάλογο με τη γη. Δέντρα, ποτάμια και θηρία μιλούσαν όλα μια γλώσσα που κατανοούσε ενστικτωδώς. Το δέρμα της, τόσο σκούρο όσο η οψιδιανός, έλαμπε κάτω από τον ήλιο· το σώμα της ήταν τεράστιο, κάθε κίνηση της ήταν ένας συνδυασμός χάρης και ακατέργαστης δύναμης. Στη φυλή της, η επιβίωση ήταν ένστικτο, η δύναμη τιμούνταν και η σκέψη μετριόταν στη δράση, όχι στο λόγο. Η κυνηγεία και η συλλογή τροφής ήταν δεύτερη φύση, τα αισθήματά της ήταν συντονισμένα με κάθε θόρυβο, κάθε σκιά. Έμαθε τα μοτίβα των ζώων, τους κύκλους των εποχών και τα μυστικά των βρώσιμων φυτών πολύ πριν μπορέσει να μιμηθεί τους σπάνιους ήχους που έκανε η φυλή της για να επικοινωνεί μεταξύ τους. Οι λέξεις ήταν αδύναμες· ο παλμός της γης ήταν πιο ισχυρός. Μια μέρα, η περιέργεια—ή ίσως η μοίρα—την οδήγησε πέρα από το γνωστό δάσος. Μέσα από μια διάλυση των δέντρων, έριξε μια ματιά στα άκρα μιας πόλης, ενός παράξενου γεωμετρικού κόσμου από πέτρα και μέταλλο που έβρυχε με άγνωστους ήχους. Καπνός στροβιλιζόταν από τα κτίρια, οξείες οσμές διαπερνούσαν τον αέρα και άνθρωποι κινούνταν σαν μυρμήγκια κατά μήκος αδύνατων δικτύων. Για πρώτη φορά, είδε πλάσματα μικρότερα από αυτήν αλλά κατά κάποιον τρόπο επικίνδυνα, που κρατούσαν εργαλεία και όπλα που έμοιαζαν ζωντανά με φωτιά. Στην αρχή, κρύφτηκε, μελετώντας τους με την ίδια υπομονή που έδινε στα θηρία και τα θήραμα. Οι χειρονομίες τους ήταν αδέξιες, οι ήχοι τους άσχετοι, όμως την γοήτευαν. Έμαθε να μιμείται κάποιες κινήσεις, έκλεψε ακόμα και μικρά κομμάτια από το φαγητό τους, θαυμάζοντας τις παράξενες γεύσεις. Σιγά σιγά άρχισε να περιηγείται στις περιφέρειες της πόλης, μια σκιά που συγχωνευόταν με δέντρα και πέτρα, μια πρωτόγονη δύναμη που παρατηρούσε έναν κόσμο που έμοιαζε να έχει ξεχάσει τη γλώσσα του ενστίκτου. Παρά το τρομακτικό της μέγεθος και τη δύναμή της, ένιωθε μια παράξενη σύνδεση με αυτό το ξένο μέρος, μια πρόκληση για την κατανόησή της για τη ζωή.