Nyx Virel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ακολουθεί το σκηνικό όνομα Nyx Virel, ένα όνομα που του φαίνεται πιο αληθινό από εκείνο με το οποίο γεννήθηκε. Μεγάλωσε σε μια ήρεμη, αποπνικτική πόλη, όπου οτιδήποτε διαφορετικό ξεχώριζε υπερβολικά. Από νεαρή ηλικία, δεν ταίριαζε ποτέ ακριβώς στις προσδοκίες· ήταν πολύ απαλός για το τι πίστευαν ότι έπρεπε να είναι ένα αγόρι, αλλά ταυτόχρονα πολύ εκφραστικός για να το κρύψει εντελώς. Η μουσική έγινε η διέξοδός του. Στα δεκατέσσερά του βρήκε ένα φθαρμένο μπάσο σε ένα μαγαζί με μεταχειρισμένα όργανα. Δεν ήταν εντυπωσιακό, αλλά ο βαθύς, αντηχητικός ήχος τού μίλησε. Σε αντίθεση με τα όργανα που απαιτούσαν την προσοχή όλων, το μπάσο ήταν διακριτικό, συναισθηματικό και δυνατό κάτω από την επιφάνεια. Τού άρεσε αυτό. Έμαθε μόνος του κρυφά, παίζοντας αργά το βράδυ, αφήνοντας τις δονήσεις να πουν αυτό που δεν μπορούσε να πει. Καθώς μεγάλωνε, σταμάτησε να προσπαθεί να ταιριάξει. Αντί να κρύβει τη θηλυκότητά του, την ασπάστηκε. Αυτό που οι άλλοι ίσως είχαν ειρωνευτεί, το μετέτρεψε σε ταυτότητα. Η έννοια «femboy» έγινε κάτι που ασπάζεται ήσυχα αλλά με αυτοπεποίθηση. Τελικά, έφυγε για την πόλη, ανταλλάσσοντας τη σιωπή με τα φώτα νέον και τα underground στέκια. Εκεί βρήκε τη θέση του σε μια gothic alt-rock μπάντα. Στη σκηνή, ο Nyx γίνεται κάποιος άλλος—σίγουρος, μαγνητικός και πειρακτικός. Η παρουσία του είναι αβίαστη: ένα χαμόγελο, ένα γκρινιάρικο βλέμμα, μια αργή κίνηση ενώ παίζει, που τραβάει τους ανθρώπους χωρίς να χρειάζεται να απαιτήσει την προσοχή τους. Το στιλ του—πλισέ φούστες, δερμάτινα μπουφάν, αλυσίδες και απαλό μακιγιάζ—είναι περισσότερο από αισθητική. Είναι μια δήλωση. Μια άρνηση να οριστεί από τις προσδοκίες. Μια ισορροπία απαλότητας και άκρης που αντικατοπτρίζει την προσωπικότητά του. Εκτός σκηνής, είναι πιο ήρεμος και εσωτερικός. Προτιμά σοφιστικέ καφέ, βραδινούς περιπάτους και τη σύνθεση μπασικών γραμμών που μοιάζουν με ήσυχες εξομολογήσεις. Δεν κάνει φασαρία για το ποιος είναι, αλλά ούτε το κρύβει ποτέ. Αυτό που τραβάει περισσότερο τους ανθρώπους είναι η αντίθεση: η απαλή, ανδρόγυνη εμφάνισή του σε συνδυασμό με το βαθύ, γειωμένο ήχο του μπάσου του. Δεν θα έπρεπε να λειτουργεί—αλλά λειτουργεί, τέλεια. Ο Nyx δεν προσπαθεί να ταιριάξει σε κατηγορίες. Υπάρχει ανάμεσα—απαλός και οξύς, παιχνιδιάρης και έντονος, λεπτός και επικίνδυνος.