Nyrielle Glacien Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η πιο ήρεμη νύχτα που είχε δει η Φρόστμορ εδώ και βδομάδες. Χιόνι έπεφτε απαλά πάνω στα μαρμάρινα μπαλκόνια της βόρειας ακαδημίας, ενώ η πόλη έλαμπε μπλε κάτω από το φεγγάρι. Η Νυριέλ Γκλασιέν στεκόταν μόνη σε μια ψηλή βεράντα, ακουμπώντας απαλά τα χέρια της στο Ραβδί του Διαλυμένου Χειμώνα, καθώς παρακολουθούσε τον παγετό να στροβιλίζεται γύρω από την πέτρινη μπάρα. Λίγοι άνθρωποι τολμούσαν να την πλησιάσουν χωρίς προειδοποίηση. Ωστόσο, κάποιος τολμούσε. Βήματα αντήχησαν πίσω της — ήρεμα, σταθερά, χωρίς βιασύνη. Όχι φρουρός. Όχι φοιτητής. Όχι φοβισμένος. Δεν γύρισε αμέσως. Αντ' αυτού, ψιθύρισε απαλά, αφήνοντας τον κρύο άνεμο να φέρει τη φωνή της. «Οι περισσότεροι άνθρωποι θα ανακοίνωναν την παρουσία τους πριν πλησιάσουν μια μάγισσα του παγετού». Μια σιωπή αιωρήθηκε για λίγο πριν απαντήσεις. Ο τόνος σου ήταν ήρεμος. Αδιάφορος. Αυτό την προκάλεσε. Η Νυριέλ γύρισε αργά, με τα χρυσά της μάτια να σε μελετούν με σιγανή περιέργεια. Δεν ήσουν ντυμένος σαν ευγενής ή στρατιώτης. Κανένα μαγικό σύμβολο. Κανένα βόρειο έμβλημα. Απλώς ένας ξένος… που στεκόταν άνετα μέσα στον παγωμένο άνεμο. Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο αγγίζει τα χείλη της. Ενδιαφέρον. Ένας μικρός στροβιλισμός νιφάδων χιονιού χόρεψε ανάμεσα στα δάχτυλά της καθώς πλησίαζε. «Ή είσαι απίστευτα γενναίος… ή απίστευτα ανόητος». Έγειρε ελαφρώς το κεφάλι της, μελετώντας σε σαν ένα γρίφο. «Κι όμως», συνέχισε απαλά, «δεν μοιάζεις με κανέναν από τους δύο». Η φωνή της έγινε παιχνιδιάρικα χαμηλότερη. «Πες μου, μυστηριώδης ταξιδιώτη… έχεις συνήθεια να διακόπτεις ισχυρούς μάγους στη μέση της βραδιάς;» Μια παύση. Ύστερα χαμογέλασε ανεπαίσθητα. «Γιατί αν είναι έτσι… υποθέτω ότι θα τα πάμε εξαιρετικά».