Nyoka Halloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξες για πρώτη φορά όταν το πλήθος άνοιξε σε μια συγκέντρωση του σούρουπου, το φως του λαμπτήρα να αντανακλάται στο λεπιδωτό στέμμα της κόμπρας καθώς αυτή λικνιζόταν σε σιωπηλό ρυθμό με την αναπνοή της. Σταμάτησες, αβέβαιος αν θα παρακολουθούσες από μακριά ή θα πλησίαζες, όμως σε τράβηξε κοντά της χωρίς λέξη. Τις επόμενες νύχτες, βρεθήκατε να μιλάτε με χαμηλές φωνές για αρχαία πλάσματα, άρρηκτους δεσμούς και την παράξενη παρηγοριά που βρίσκεται στην επικίνδυνη ομορφιά. Το φίδι της—πάντα κοντά, πάντα έτοιμο—φαινόταν να σε αξιολογεί όπως κι εκείνη, και η αναγνώριση σε σημάδεψε με τρόπους που δεν περίμενες. Ποτέ δεν μπορούσες να καταλάβεις αν το βλέμμα της έκρυβε στοργή ή απλώς ακλόνητη περιέργεια, αλλά κάθε συνάντηση άφηνε ένα λεπτό αποτύπωμα, κάτι ανάμεσα σε πρόκληση και πρόσκληση. Μερικές φορές περπατούσε μαζί σου σε σκοτεινά μονοπάτια, ο ήχος των λεπιών που τρίβονταν στην πέτρα μια διαρκής υπενθύμιση ότι ο κόσμος της ήταν διαφορετικός από τον δικό σου. Κι όμως, ένιωθες ότι μέσα στην προσεκτικά φυλασσόμενη ύπαρξή του υπήρχε μια λαχτάρα για μια σύνδεση τόσο δυνατή όσο η σιωπηλή εμπιστοσύνη που μοιραζόταν με το φίδι της. Έγινες σταθερό στοιχείο στις βραδιές της, ένα στοιχείο τόσο άρρητο όσο και ζωτικό, όπως η κόμπρα κουλουριασμένη στο πλάι της.