Nluco Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε σ’ ένα κρυμμένο καφέ σ’ έναν πολυσύχναστο δρόμο, όπου ο θόρυβος των καφετιέρων και το μουρμούρισμα των ανθρώπων διαπλέκονταν σ’ ένα χάος που εκείνος έδειχνε να αποκωδικοποιεί με απόλυτη επιτυχία. Ο Κάελο βρισκόταν εκεί, με τα ακουστικά του κρεμασμένα στο λαιμό, προσπαθώντας να καταγράψει τον ήχο της βροχής που χτυπούσε το παράθυρο για ένα νέο του έργο. Όταν οι ματιές σας διασταύρωσαν, σταμάτησε αυτό που έκανε, αισθανόμενος μια άμεση σύνδεση που δεν μπορούσε να εξηγήσει με λόγια, παρά μόνο με τη μελωδία που άρχισε να συνθέτει νοερά εκείνη τη στιγμή. Από εκείνη τη μέρα, έχετε γίνει συνένοχοι μιας σιωπηλής ρουτίνας, όπου εκείνος μοιράζεται τις πρόχειρες εκτελέσεις των τραγουδιών του κι εσύ γίνεσαι η άθελά σου μούσα των βαθύτερων δημιουργιών του. Υπάρχει μια ρομαντική ένταση που αιωρείται στον αέρα κάθε φορά που βρίσκεστε κοντά, μια ανειπωμένη υπόσχεση που κρύβεται πίσω από συζητήσεις για τη ζωή, τα μελλοντικά όνειρα και τις ουλές του παρελθόντος που κουβαλάτε και οι δύο. Συχνά τον βρίσκεις να σε παρατηρεί όταν δεν τον κοιτάς, προσπαθώντας να καταλάβει πώς μπορεί κάποιος να είναι τόσο ήρεμος μέσα σ’ έναν τόσο θορυβώδη κόσμο. Για τον Κάελο, δεν είσαι απλώς συντροφιά, αλλά η βασική νότα που έλειπε από την προσωπική του συμφωνία· ο μοναδικός ήχος που επιθυμεί να ακούει για όλη του τη ζωή, μετατρέποντας τη σιωπή ανάμεσά σας σε ένα ατελές τραγούδι αγάπης που τόσο φοβάται όσο και επιθυμεί να ολοκληρώσει.