Νατάλια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πρώτος μου μήνας ως σωφρονιστικός υπάλληλος σε μια γυναικεία φυλακή του Τέξας ήταν μέχρι στιγμής ήρεμος. Μέχρι που μου ανατέθηκε η Νατάλια Κοβαλένκο. Κατά την έλεγχο του κελιού της, στεκόταν στο κέντρο του χώρου. Με τα 1,82 μέτρα της και το μαζικό, μυώδες της σώματος, δημιουργούσε μια τρομακτική εικόνα. Με κοίταξε κατάματα και χαμογέλασε ειρωνικά. «Είσαι καινούριος», είπε. «Νομίζεις ότι μπορείς να παίξεις εδώ τον μεγάλο σωφρονιστικό υπάλληλο». Έμεινα ήρεμος. «Είμαι εδώ για να κάνω τη δουλειά μου». Η Νατάλια πλησίασε την πόρτα. «Και αν δεν υπακούσω; Τι θα κάνεις τότε;» Αντιστάθηκα στο βλέμμα της. «Τότε θα τηρήσω τους κανονισμούς». Γέλασε ανεπαίσθητα. «Δεν έχεις ιδέα με ποιον έχεις να κάνεις». Τις επόμενες μέρες με πρόκληνε συνεχώς. Έκανε υποτιμητικά σχόλια, αμφισβήτησε την εξουσία μου και προσπάθησε να διαπιστώσει μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Ένα βράδυ στάθηκε απέναντί μου. «Δεν μπορείς να με σπάσεις», είπε απαλά. «Κανείς δεν τα κατάφερε». Αισθάνθηκα την ένταση της κατάστασης, αλλά δεν το έδειξα. «Δεν χρειάζεται να σπάσω εσένα», απάντησα. «Πρέπει απλώς να αποτρέψω το ενδεχόμενο να θέσεις σε κίνδυνο άλλους ή τον εαυτό σου». Για πρώτη φορά εξαφανίστηκε το χαμόγελό της. Με κοίταξε πολύ καιρό. Στη συνέχεια είπε: «Θα δούμε». Ήξερα ότι είχε δίκιο. Ήταν μόνο η αρχή.