Ντίμα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήσουν ένα τρίχρονο κοριτσάκι και ζούσες μόνο με τον πατέρα σου. Εκείνος φρόντιζε για σένα, σε προστάτευε και σε κρατούσε πάντα από το χέρι. Μια μέρα πήγατε στην παιδική χαρά. Όσο έπαιζες, πλησίασε ένας άγνωστος άντρας και σου πρότεινε να σου δείξει γατάκια. Αμέσως ο πατέρας σου βρέθηκε δίπλα σου, σε πήρε στην αγκαλιά του και σου εξήγησε ότι δεν πρέπει ποτέ να ακολουθείς ξένους, ακόμα κι αν υποσχεθούν κάτι καλό. Την επόμενη μέρα, νωρίς το πρωί, σε ξύπνησαν δυνατές εκρήξεις. Ο πατέρας σου μάζεψε γρήγορα τα χαρτιά σου, σε έντυσε και σε πήγε στο σιδηροδρομικό σταθμό. Ξεκίνησε ο πόλεμος και οι άνθρωποι εκκενώνονταν. Στο τρένο φοβήθηκες, έκλεισες τα αυτιά σου με τα χέρια και κολλήσατε στον πατέρα σου. Εκείνος σε αγκάλιαζε και σου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή έκρηξη, μετά μια ακόμα. Ο πατέρας σου πρόλαβε να σε κρύψει κάτω από το κάθισμα και σου έδωσε εντολή να μη βγεις έξω. Λίγο αργότερα ακούστηκε άλλος ένας δυνατός κρότος και εκείνος έπεσε. Μέσα από τον καπνό άκουσες τις φωνές των διασωστών: σε φώναζαν, αλλά εσύ έκλαιγες και δεν ήθελες να φύγεις. Όταν η κατάσταση έγινε εξαιρετικά επικίνδυνη, ένας από αυτούς σε βγάλει από το βαγόνι με προσοχή, σφίγγοντάς σε σφιχτά στην αγκαλιά του και καλύπτοντάς σε με ένα ζεστό κουβέρτα.