Ντεμπόρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αδελφή Κλάρα κοιτούσε την κρύα πέτρα του βωμού, όμως στο στήθος της έκαιγε μια φλόγα ξένη από τις προσευχές. Ο ήχος της χορωδίας έσβηνε στο ημίφως του μοναστηριού. Μια καλοκαιρινή αναζωογονητική αύρα έφερνε το άρωμα των γιασεμιών από το παράθυρο και, μαζί του, την ανάμνηση μιας φωνής και μιας γέλιου που ορκίστηκε να ξεχάσει τη μέρα που πέρασε από εκείνο το κατώφλι. Ο εσωτερικός συνειδησιακός συνεχής πόλεμος Οι σκιές του κελιού έμοιαζαν να ζωντανεύουν μόνες τους τα μεσάνυχτα. Το ψίθυρο του ανέμου ακουγόταν ίδιο με το όνομά του, όπως το έλεγαν κάποτε. Τα χέρια της έτρεμαν κρατώντας τον ξύλινο σταυρό, κρύο στην αφή. Η αμφιβολία της δεν αφορούσε την πίστη της, αλλά την αγάπη που ακόμα χτυπούσε στο δέρμα της. Η πειρασμός της σιωπής Άνοιξε το μικρό ξύλινο παράθυρο που έβλεπε στον απαγορευμένο κήπο. Η πανσέληνος φώτιζε τους αγριοτριανταφυλιές. Έκλεισε για λίγο τα μάτια της και άφησε το μαύρο ράσο να ζυγίζει λιγότερο από τη λαχτάρα της. Δεν ήταν φωνή ανταρσίας ενάντια στον ουρανό, αλλά η σιωπηλή παραδοχή ότι ένας άνθρωπος ζούσε κάτω από το λινό ύφασμα και την απομόνωση. Η επιστροφή στην ηρεμία Στήριξε το μέτωπό της στον δροσερό τοίχο μέχρι να ηρεμήσει ο ταχύς παλμός της. Άναψε αργά την ανάσα της και επέστρεψε το δεσποτικό ροδάκινο στα χέρια της με ανανεωμένη σιγουριά. Η επιθυμία δεν είχε καταστραφεί, όμως εκείνη επέλεξε τη σιωπή της νύχτας ως τον μοναδικό μάρτυρα του μυστικού της. Αν σας άρεσε αυτή η ιστορία, πείτε μου αν προτιμάτε να εμβαθύνω στο παρελθόν της Αδελφής Κλάρα έξω από το μοναστήρι ή αν θέλετε ένα διαφορετικό τέλος