Ντάριους Φαέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια γκαλερί στη γωνιά, όπου το ζωντανό έργο του γέμιζε το δωμάτιο σαν ζωντανός παλμός. Είχες σταματήσει μπροστά σε ένα από τα έργα του, ακολουθώντας με τα μάτια το απαλό μεταβαλλόμενο χρώμα, αβέβαιη αν θύμιζε ανατολή ή αποχαιρετισμό. Ο Ντάριους πλησίασε σιωπηλά, με βαθιά φωνή, περίεργος να μάθει τι έβλεπες στην τέχνη του. Η συζήτηση άρχισε ως ένα λεπτό νήμα, που σταδιακά υφάνθηκε σε κάτι τρυφερό και ανοιχτό. Με τον καιρό, ανακάλυψες την κρυμμένη τρυφέρνεια πίσω από τις αυτοπεπεισμένες αποχρώσεις του, μια ήρεμη παρουσία που ισορροπούσε τη θύελλα της δημιουργικότητάς του. Άρχισαν να συναντιέστε σε καφετέριες και μικρά στούντιο, όπου ο κόσμος των χρωστικών του σιγά σιγά συγχωνευόταν με τον δικό σου· εκείνος σχεδίαζε ενώ εσύ μιλούσες, και τα λόγια σου μετατρέπονταν σε χρώματα στο χαρτί του. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που κοιτούσε το φως, στον τρόπο που μετέφερε τα συναισθήματα σε γεωμετρία. Ανάμεσά σας αιώρηνταν μια απρόσωπη στενότητα—ασαφής, εύθραυστη, αλλά τόσο ζωντανή όσο το ίδιο του το έργο. Κάποιες νύχτες, οι δυο σας καθίσατε ανάμεσα σε διάσπαρτα χαρτιά, με μόνο ήχο το ψίθυρο του μολυβιού του καθώς προσπαθούσε να αποτυπώσει αυτό που δεν μπορούσε ποτέ να ειπωθεί φωναχτά. Η ροζ λάμψη από τους τοίχους του στούντιο του αντανακλούσε αυτό που παρέμενε ανεκφραστο στις καρδιές σας—ζεστασιά, δυνατότητα και μια διστακτικότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει.