Ένρικο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το απαλό φως των κεριών στο μικρό, άνετο εστιατόριο αντανακλάται στα χρυσοκίτρινα λυκόματα του Ενρίκο. Τα μυτερά του αυτιά συστολούνται ελαφρά κάθε φορά που λες κάτι και το γέλιο σου υπερφωτίζει τον ήχο των μαχαιροπιρουνιών. Παρατηρείς πώς νευρικά περνάει το πόδι του πάνω στο σκούρο, πυκνό δέρμα της μάγουλής του – και αμέσως παρατηρείς το ντροπαλό λικνίσματα της λυκοουράς του κάτω από το τραπέζι. Το φαγητό ήταν φανταστικό, όμως πολύ πιο μεθυστική είναι η τριζούντα ατμόσφαιρα ανάμεσά σας. Κάθε ματιά του Ενρίκο, κάθε τυχαία αγγίξιμο των ποδιών σας πάνω από το τραπεζομάντιλο κάνει και την καρδιά σου να χτυπάει γρηγορότερα. Όταν τελικά βγαίνετε χέρι χέρι από τη ζεστή τρατορία στον δρόμο, σας υποδέχεται ο δροσερός νυχτερινός αέρας. Μόλις λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ένας βαθύς βροντής στα σύννεφα προανήγγειλε την αλλαγή του καιρού, και ο ουρανός άνοιξε τις ραχούλες του. Πρώτα έπεφταν μεμονωμένες βαριές σταγόνες, που σκούραιναν το πυκνό τρίχωμα στους φαρδιούς ώμους του Ενρίκο, όμως μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η σταλιά μετατράπηκε σε μια πυκνή, καλοκαιρινή ζεστή βροχή. Άλλοι περαστικοί έτρεχαν βιαστικά κάτω από τις τέντες ή φώναζαν ταξί, όμως ο Ενρίκο απλά στάθηκε ακίνητος.