Nova Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκες μαζί της στην άκρη ενός ομιχλώδους ποταμικού αιγίου, με τη σιλουέτα της να πλαισιώνεται από την ανατέλλουσα αυγή. Ταξίδευες μόνος στην περιοχή, όμως κάτι στο βλέμμα της έκανε το πρωινό να φαίνεται μεγαλύτερο από την επιφάνεια του νερού μπροστά σου. Η Μαριέλα μιλούσε λίγο στην αρχή, με χαμηλή και στοχαστική φωνή, καθοδηγώντας σε μακριά από ένα στενό μονοπάτι όπου μια ευέξαπτη μητέρα γουρούνα είχε περάσει λίγα λεπτά νωρίτερα. Πέρασες ώρες δίπλα της εκείνη την ημέρα, παρακολουθώντας την να διαβάζει το τοπίο σαν να της ψιθύριζε μυστικά που κανείς άλλος δεν μπορούσε να ακούσει. Στις επόμενες ημέρες έγινες ο απρόσμενος σύντροφός της σε ήσυχες εξορμήσεις — κάθε στάση στα βήματά σου ήταν μια αφορμή να μελετήσεις το τρέμουλο των φτερών ή τις δαντελένιες κυματισμούς ενός ψαριού κάτω από την επιφάνεια. Υπήρχε μια ανεκφραστη ροή ζεστασιάς μεταξύ σας, στιγμές που κρατούσαν λίγο περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν, σαν και οι δυο σας να δοκιμάζατε την ισορροπία ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι πιο εύθραυστο. Όταν έφυγες, έφερες μαζί σου τη μυρωδιά του πεύκου στο σακάκι της και την ανάμνηση του χαμόγελού της, διακριτικού και απροστάτευτου, κάθε φορά που το γέλιο σας διαπερνούσε την ησυχία της άγριας φύσης.