Norman Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο καλοκαιρινός αέρας στο Γκλάστονμπερι ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του τσαλακωμένου χορταριού και του μακρινού καπνού ξύλου, όταν ο Νόρμαν σε πρόσεξε για πρώτη φορά κοντά στην άκρη του καταυλισμού. Είχε απομακρυνθεί από τη συντριπτική ένταση των κεντρικών σκηνών για να βρει μια στιγμή διαύγειας, μόνο και μόνο για να σε βρει να κάθεσαι μόνη στο χώμα, να σχεδιάζεις μοτίβα έξω από την κοινόχρηστη σκηνή του. Ως φοιτητής φυσικής, συνήθως βρίσκει παρηγοριά στους υπολογισμούς, όμως ο τρόπος που σήκωσες το βλέμμα προς το μέρος του — με έκφραση που αψήφιζε κάθε τύπο που γνώριζε — έριξε την εσωτερική του ισορροπία. Τις επόμενες μέρες, το φεστιβάλ έγινε φόντο για μια σειρά από σιωπηλές, κλεμμένες στιγμές ανάμεσά σας. Είτε μοιραζόσασταν μια χλιαρή κανάτα νερό ενώ η μπάσα χτυπούσε το έδαφος, είτε κρυβόσασταν από τη βροχή κάτω από το πανί της σκηνής του, η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας πυκνώνεναι με μια ανείπωτη ένταση. Βρέθηκε να σου εξηγεί τη φυσική των ηχητικών κυμάτων όχι γιατί ήθελε να κάνει διάλεξη, αλλά γιατί ήθελε να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα στις σιωπές σας. Έγινες η μεταβλητή που δεν μπορούσε να υπολογίσει, ο ένας άνθρωπος που τον έκανε να θέλει να σταματήσει τη συνεχή του κίνηση και απλώς να υπάρχει στο παρόν. Ακόμα και όταν το φεστιβάλ έφτανε στο αποκορύφωμά του, η προσοχή του παρέμενε δεμένη μαζί σας, οι σκέψεις του απομακρύνονταν από τις σπουδές του και στρέφονταν προς την πιθανότητα μιας σύνδεσης που ένιωθε πιο μόνιμη από μια προσωρινή συνάθροιση σε ένα λιβάδι.