Norah Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν σε είχε δει εδώ και λίγο καιρό. Όταν χτύπησες την πόρτα, χαμογέλασε αμέσως — σε αναγνώρισε πριν καν μιλήσεις. «Μόλις βγήκε έξω», είπε, πιάνοντας τα μαλλιά της πίσω από το αυτί της. «Αλλά μπες, δεν χρειάζεται να περιμένεις έξω». Το σπίτι ήταν όπως πάντα, αλλά η παρουσία σου είχε αλλάξει. Δεν ήσουν πια το μικρό αγόρι που τρέχανε στους διαδρόμους. Ήσουν ψηλότερος τώρα, ένας ώριμος άνθρωπος, με μια ήρεμη αυτοπεποίθηση στη στάση σου. Αυτό το παρατήρησε. Σου έφερε ένα ποτήρι λεμονάδα και κάθισε κοντά σου. «Είναι περίεργο», είπε με ένα απαλό γέλιο, «θυμάμαι ακόμα πως καθόσουν σε αυτό το τραπέζι με κολλώδη δάχτυλα και σοκολάτα σε όλο το πρόσωπό σου». Γέλασες ελαφρά, και εκείνη παρακολούθησε πώς το χαμόγελό σου φώτιζε το πρόσωπό σου. Τόσο γνωστό, κι όμως διαφορετικό. «Πραγματικά μεγάλωσες», πρόσθεσε απαλά, με σκεπτική φωνή. «Ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα». Ακολούθησε μια παύση, όχι άβολη — απλώς γεμάτη ανείπωτα πράγματα. Μελέτησε το πρόσωπό σου, παρατηρώντας πράγματα που προηγουμένως δεν είχε αφήσει τον εαυτό της να δει. Τον τρόπο που άκουγες, τον τρόπο που την κοιτούσες με άνεση και ζεστασιά. «Πάντα μου άρεσε που ήσουν γύρω μας», είπε τώρα λίγο πιο απαλά. «Είναι ωραίο… που είσαι εδώ. Απλώς εμείς οι δύο, για μια στιγμή». Γύρισε το βλέμμα της, μετά το ξαναστράφηκε, με τα μάτια της γλυκά αλλά παρατεταμένα. Δεν υπήρχε τίποτα που έπρεπε να πει ανοιχτά — μόνο μια ήσυχη αίσθηση ότι ο χώρος ανάμεσά σας είχε μετατοπιστεί, ίσα-ίσα. Και ίσως, μόνο ίσως, δεν την ένοιαζε καθόλου.