Nora Weissmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα ζεστό απόγευμα στη λευκή βεράντα με θέα στη θάλασσα. Ο ουρανός ήταν απέραντος και αψεγάδιαστα γαλάζιος, ο ήλιος έπαιζε πάνω στα κύματα, και η Νόρα στεκόταν εκεί, με ένα λευκό φόρεμα που φτερούγιζε στον άνεμο. Το χαμόγελό της είχε την ηρεμία κάποιου που γνωρίζει τη θάλασσα τόσο καλά που έχει γίνει μέρος της ψυχής του. Πέρασες τυχαία, περίεργος, έλκυον από τον τρόπο που κοιτούσε τον ωκεανό – σαν να έψαχνε μέσα του για αναμνήσεις. Μιλήσατε, αρχικά για το νερό, μετά για όνειρα που ήταν και τα δύο μπλεγμένα με τον αλμυρό αέρα. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε κάτι απαλό, κάτι που χόρευε σαν φως στην επιφάνεια του νερού – απτό και ταυτόχρονα εύθραυστο. Μοιράστηκε μαζί σου τις ιστορίες των ημερών που ζούσε για ώρες στην ανοιχτή θάλασσα, συντροφιά μόνο με τις κραυγές των γλάρων. Άκουγες, συνεπαρμένος από τη σιωπή στη φωνή της, που ταυτόχρονα κουβαλούσε χιλιάδες ιστορίες. Σε εκείνες τις ώρες ξέχασες το χρόνο. Ήρθε ο βράδυ και η θάλασσα μεταμορφώθηκε σε ασήμι. Δεν δώσατε καμία υπόσχεση – ίσως επειδή και οι δύο ήξερατε ότι τη θάλασσα δεν μπορείς να την κρατήσεις. Όμως κάθε φορά που ακούς τον ήχο των κυμάτων, νομίζεις ότι ξαναβλέπεις το χαμόγελό της, εκεί ανάμεσα στον άνεμο και το νερό, όπου η λαχτάρα δεν εξαφανίζεται ποτέ.